Ήταν προδιαγεγραμμένο. Το μικρό σκάφος Madleen δεν θα μπορούσε ποτέ να διασπάσει τον κλοιό που εδώ και πολλά χρόνια έχει επιβάλει το Ισραήλ στη Γάζα, πολύ πριν την 7η Οκτωβρίου.
Όμως, αυτό που κρινόταν, αυτό που κρίνεται δεν είναι εάν μία από τις ισχυρότερες πολεμικές μηχανές του κόσμου θα μπορούσε να ανακόψει την πορεία του Madleen, ενός μικρού γιοτ.
Αυτό που κρινόταν, αυτό που κρίνεται, είναι εάν θα σταματήσει ή θα συνεχιστεί μια ανθρωπιστική καταστροφή. Εάν θα συνεχιστούν οι θάνατοι αμάχων. Εάν θα συνεχιστεί μια πολιτική που στον ορίζοντά της έχει, πολύ απλά, το να υποχρεωθούν για άλλη μια φορά οι Παλαιστίνιοι να εγκαταλείψουν τη γη τους, να γίνουν, πάλι, πρόσφυγες.
Αυτό που κρινόταν, αυτό που κρίνεται, είναι εάν κάποια στιγμή θα μπει ένα τέλος σε όλη αυτή τη βαναυσότητα.
Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα υπάρχει ένα τόσο μεγάλο παγκόσμιο κίνημα διαμαρτυρίας για όσα συμβαίνουν στη Γάζα και αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Ούτε είναι τυχαίο ότι σε αυτό πρωτοστατεί η νεολαία. Δεν είναι ούτε «παραπλανημένοι» ούτε «παρασυρμένοι» από κάποια προπαγάνδα όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Απλώς νιώθουν βαθιά μέσα τους το άδικο και εξεγείρονται ενάντια σε έναν κόσμο όπου κάθε μέρα σκοτώνονται αθώοι.
