Οσοι ζουν μόνιμα τα τελευταία χρόνια στο Μπέλφαστ, την πρωτεύουσα της Βορείου Ιρλανδίας, δεν έπεσαν από τα σύννεφα από την έκρηξη ρατσιστικής βίας στην πόλη. Και αυτό γιατί είναι έντονη μία δυσαρέσκεια και ένας θυμός ο οποίος δεν μπορεί να έχει μόνο μία αιτία. Επίσης, αυτός ο θυμός φαίνεται ότι στρέφεται κατά αδύναμων συμπολιτών, εν προκειμένω των μεταναστών, με αφορμή και την απόπειρα δολοφονίας Σκωτσέζου κατοίκου από Σουδανό με μαχαίρι.
Ο Γιώργος Α. κατοικεί στο Μπέλφαστ από το μακρινό 2009. Έχει γίνει ένα με την πόλη στην οποία εργάζεται και ζει τα τελευταία 17 χρόνια. Έχει ξαναδεί τα πνεύματα να ανάβουν και να υπάρχουν ξεσπάσματα κατά δικαίων και αδίκων, όμως αυτή τη φορά η ένταση και η διάρκεια φαίνεται ότι είναι μεγαλύτερες.
“Ακριβώς πριν δύο καλοκαίρια είχαν συμβεί περίπου τα ίδια στην πόλη. Αλλά τότε το πράγμα δεν επεκτάθηκε τόσο πολύ και η είδηση δεν ταξίδεψε πέρα από το Ηνωμένο Βασίλειο. Εφέτος καταγράφηκε μεγαλύτερη, πολύ μεγαλύτερη ένταση” μας λέει ο συμπατριώτης μας στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε.
Immigration
Τι είναι όμως αυτό που δεν πηγαίνει καλά στην κοινωνία του Μπέλφαστ και της Βορείου Ιρλανδίας γενικότερα και η βία κλιμακώνεται; Ο συνομιλητής μας έχει μία ξεκάθαρη άποψη: “Από το Brexit και μετά τα πράγματα έχουν επιδεινωθεί κατά πολύ. Τι εννοώ; Κάποιος κόσμος, ψηφίζοντας υπέρ της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, περίμενε ότι θα περιοριστεί η μετανάστευση. Αυτό δεν συνέβη”.
Ακούγεται δυστοπικό και τρομερά δυσάρεστο. Και πράγματι έτσι είναι: “Βλέπαμε τηλεόραση τις προάλλες. Ένα τηλεοπτικό συνεργείο πλησίασε έναν από τους νεαρούς που έπαιρναν μέρος στα επεισόδια. Τον ρώτησαν τι τον ωθεί στη βία και απάντησε μονολεκτικά. Immigration. Δεν θέλησε να πει οτιδήποτε άλλο. Αυτό είναι η αίσθηση που έχει επικρατήσει”.
Η κοινωνική και ηλικιακή διαστρωμάτωση του κόσμου που αντιδρά βίαια και ασπάζεται τις ακροδεξιές πρακτικές φαίνεται ότι είναι συγκεκριμένη. “Μεταξύ αυτών είναι πολύ πιθανό να βρίσκονται άνθρωποι των οποίων οι οικογένειες έχουν μείνει προσκολλημένες στις έριδες μεταξύ προτεσταντών και καθολικών στην πόλη. Είναι άνθρωποι συνήθως που δεν βλέπουν πολλές ευκαιρίες, πολίτες από χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα που νιώθουν ότι με κάποιον τρόπο πιέζονται. Μεταξύ αυτών και πολλοί νεαροί. Αυτοί δεν ξέρει κανείς με ακρίβεια αν συμμετέχουν γιατί πράγματι νιώθουν μία κάποια “αδικία” ή απλά συντάσσονται μ’ ένα κύμα οργής που τους αρέσει” τονίζει ο Γιώργος.
Για να συμπληρώσει: Δεν έχουν εκλείψει βέβαια οι παλιές έριδες αλλά σίγουρα ως προς αυτό τα πράγματα δεν είναι όπως πριν από 30 χρόνια για παράδειγμα. Αλλά υπάρχουν ακόμα γειτονιές προτεσταντών και καθολικών στην πόλη. Τα επεισόδια όμως των τελευταίων χρόνων έχουν διαφορετική χαρακτήρα”.
Σε μία πόλη η οποία όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν υπέφερε από το θρησκευτικό φανατισμό αλλά και την μπότα της “προστάτιδας” Αγγλίας, το μικρόβιο της βίας μεταλλάσσεται. Μόνο που αυτή τη φορά το μίσος δεν υπαγορεύεται από “εσωτερικά”, θρησκευτικά κίνητρα αλλά από καθαρά ρατσιστικά. Και αυτό είναι ακραία ανησυχητικό…
