Στη Διασταύρωση Ραφήνας, εκεί όπου το ιστορικό χωμάτινο γήπεδο κουβαλά ακόμα μνήμες από μεγάλες συναυλίες, ποδοσφαιρικές ιστορίες και καλοκαίρια μιας άλλης εποχής, χτύπησε χθες ξανά η καρδιά της γειτονιάς.
Το πανηγύρι της Αναλήψεως δεν είναι απλώς μια εκδήλωση. Είναι παράδοση. Είναι συνάντηση. Είναι μια γιορτή που έχει ταυτιστεί διαχρονικά με τη Θύελλα Ραφήνας, το ιστορικό σωματείο της πόλης που συνεχίζει να κρατά ζωντανή την έννοια της κοινότητας και να εκπροσωπεί τη Ραφήνα στη Γ’ Εθνική.
Μια ομάδα που έχει γράψει τη δική της ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Άλλωστε, η Θύελλα είναι το μοναδικό σωματείο που κατάφερε να νικήσει την ΑΕΚ στα «πέτρινα» χρόνια της στη Γ’ Εθνική, με εκείνο το ιστορικό 1-0 το 2014, χάρη στο γκολ του Νικολόπουλου στις καθυστερήσεις. Ήταν και η μοναδική ήττα της ΑΕΚ εκείνη τη χρονιά.
Χθες όμως δεν ήταν βραδιά ποδοσφαίρου. Ήταν βραδιά γιορτής. Μια γιορτή γεμάτη κόσμο, μουσική, χαμόγελα και εκείνη τη γνώριμη αίσθηση πως η Διασταύρωση ξέρει ακόμα να ζει αυθεντικά. Στη σκηνή βρέθηκε η Βασιλική Νταντά, ξεσηκώνοντας τον κόσμο στο καθιερωμένο πανηγύρι που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του εορτασμού της Αναλήψεως.
Το «παρών» έδωσε και η δήμαρχος Δήμητρα Τσεβά, σε μια βραδιά που υποστηρίχθηκε από τον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου και απέδειξε πως όταν υπάρχει συνεργασία με ανθρώπους και σωματεία που γνωρίζουν πραγματικά πώς να στήνουν τέτοιες διοργανώσεις, το αποτέλεσμα μόνο επιτυχημένο μπορεί να είναι.
Γιατί τέτοιες εκδηλώσεις δεν πετυχαίνουν μόνο με μια σκηνή και λίγα φώτα. Χρειάζονται ψυχή, εμπειρία, μεράκι και ανθρώπους που ξέρουν να ενώνουν τον κόσμο. Και η Θύελλα Ραφήνας έχει αποδείξει διαχρονικά πως διαθέτει ακριβώς αυτό το «υλικό» έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
Ξεκινώντας από τον πρόεδρό της, τον Σπύρο Λουκάτο, τους αδελφούς Μυτιληναίους, αλλά και πολλούς ακόμη ανθρώπους που τη στηρίζουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αθόρυβα αλλά ουσιαστικά. Δεν χρειάζεται να αναφερθούν ένας προς έναν. Τους γνωρίζει η ίδια η κοινωνία της Ραφήνας. Είναι εκείνοι που βρίσκονται πάντα μπροστά όταν χρειάζεται να στηθεί μια γιορτή, να στηριχθεί μια ομάδα, να μείνει ζωντανό ένα κομμάτι της πόλης.
Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο της Θύελλας. Όχι μόνο όσα πετυχαίνει μέσα στις τέσσερις γραμμές, αλλά κυρίως το «υλικό» που διαθέτει έξω από αυτές.
Άνθρωποι με μεράκι, εμπειρία και αγάπη για τον τόπο τους.
Και του χρόνου.
