Ο συνεχιζόμενος καύσωνας οδηγεί τον κόσμο να κάθεται μέσα στα εστιατόρια και τους καλοκαιρινούς μήνες.
Με έναν πρόχειρο υπολογισμό των εξόδων μου τον τελευταίο μήνα, συνειδητοποίησα πώς τα περισσότερα έξοδά μου αφορούν καφέ και σνακ το πρωί και μέσα στην ημέρα όσο βρίσκομαι στο γραφείο. Η έξοδος για φαγητό και ποτό έχει δώσει τη θέση της στο σαλόνι του σπιτιού μου με a/c και binge-watching των Χρυσών Κοριτσιών. Τα χρήματά μου πάνε στη βενζίνη προκειμένου να βρεθώ έστω και για ένα Σαββατοκύριακο λίγο έξω από την Αθήνα, στο οικογενειακό εξοχικό ή σε αντίστοιχα φιλικά σπίτια.
“Περιμένω το Σάββατο για να καθίσω σπίτι στο a/c”, λέει μια φίλη καθώς πίνουμε μία σχεδόν δροσερή Margarita στο Latraac. Είναι περασμένες 22:00 και ο λιγοστός αέρας που φυσάει είναι ζεστός. Στα γύρω μαγαζιά του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου, που έχουν την τύχη του πεζόδρομου, της πλατείας ή μιας άνετης πρασιάς, οι θαμώνες προσπαθούν να αγνοήσουν τη ζέστη και να απολαύσουν το βράδυ της Παρασκευής. Η βεντάλια είναι πλέον το αξεσουάρ του καλοκαιριού.
“Το βράδυ όλοι θέλουν να καθίσουν έξω στην πλατεία”, λέει η Ρούλα Ταμαρέση από τις Σεϋχέλλες, που ό,τι καιρό κι αν έχει βρίσκεται πάντα στο πόστο της. “Το μεσημέρι μπορεί να ζητήσουν αρχικά να καθίσουν στο πλάι στον πεζόδρομο με ανεμιστήρες, αλλά τελικά όλοι θέλουν να μπουν μέσα στον κλιματιζόμενο χώρο. Εκτός από κάποιον που μπορεί να καπνίζει πάρα πολύ και θα προτιμήσει να μείνει έξω. Αλλά το μεσημέρι θα τους δεις όλους μέσα. Σίγουρα παίζει ρόλο η ώρα και το μέρος για το πού θα επιλέξει να καθίσει κάποιος. Αυτό που παρατηρώ όμως είναι ότι πλέον οι τουρίστες, που κάποτε το δείπνο τους ήταν στις 19:00-19:30, κάνουν κρατήσεις για τις 20:30-21:00. Και όπως ακούω, έχουν μετατεθεί πλέον και οι ώρες των δραστηριοτήτων τους στην πόλη. Όλα γίνονται πια πιο αργά, μάλλον λόγω ζέστης”.
“Δύο ώρες μετά, το Annie Fine Cooking που βρίσκεται ακριβώς απέναντι, έχει γεμίσει σχεδόν όλα του τα τραπέζια. “Μα καλά, τι κάνεις έξω με 40 βαθμούς”, με ρωτάει γελώντας ο Πάνος Στογιάννης, συνιδιοκτήτης του επιτυχημένου εστιατορίου. Οι πρώτες μας κουβέντες αφορούν – τι άλλο – τις συνεχόμενες υψηλές θερμοκρασίες που όπως όλα δείχνουν αποτελούν τη νέα πραγματικότητα και πώς επηρέαζουν πια την καθημερινότητά μας. Παρόλο που στον κόσμο αρέσει να κάθεται έξω και το προτιμάει παρά τη ζέστη, οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, όπως παρατηρεί ο ίδιος, επιλέγουν τα τραπέζια μέσα, που έχει κλιματισμό.
Από όλες τις συζητήσεις που κάνουμε με φίλους τον τελευταίο ενάμισι μήνα, καταλήγουμε ότι η ανυπόφορη ζέστη επηρεάζει πια τις εξόδους μας. Όσο κι αν αναζητάμε αυλές, πλατείες και ταράτσες για να πιούμε ένα ποτό ή να φάμε, όταν το κοντέρ φτάνει τους 40, οι αντοχές πέφτουν. Η Αθήνα δεν είναι η πόλη που χαρακτηρίζεται από το πράσινο, αλλά σίγουρα ήταν μία από αυτές που είχε ζωή έξω. Αυτό άλλωστε απολαμβάνει όποιος ζει εδώ ή την επισκέπτεται· η έξοδος σε κλειστούς χώρους το καλοκαίρι δεν είναι το γνώρισμά μας.
“Έχουμε γίνει Ντουμπάι;”, ρωτάω τον Αλέξανδρο Καμπέρη, από το Felicita, για να μου πει ότι η απάντηση είναι κάπου στη μέση. Εδώ, φροντίζουν να ανάβουν τα a/c από τις 10:00 το πρωί ώστε να είναι δροσερή η σάλα μέχρι το απόγευμα που ανοίγει το μαγαζί.
“Μέχρι Ιούνιο είμαστε ακόμα Ελλάδα, Ιούλιο -Αύγουστο, γινόμαστε ξεκάθαρα Ντουμπάι. Μέχρι και τέλος Ιουνίου όλοι θέλουν να καθίσουν στον εξωτερικό χώρο, και από τα πρώτα 35αρια κλείνουν όλοι μέσα τραπέζι ή στο μπαρ. Ειδικά όσοι θέλουν και λίγο φαγητό πάνε κατευθείαν μέσα. Έξω, κάθεται πιο εύκολα όποιος θέλει να πιει μόνο ένα ποτό ή ένα κρασί”, λέει και καταλήγει χιουμοριστικά: “Ξέρεις μόνο τι δεν έχουμε σε σχέση με το Ντουμπάϊ; Λεφτά”.
