Με ζωγραφιές παιδιών που γράφουν “Δικαιοσύνη” και “Είμαστε μαζί σου μέχρι το τέλος” να περνούν από χέρι σε χέρι, το Σύνταγμα χθες έμοιαζε να χτυπά στον ίδιο παλμό. Έναν παλμό αγωνίας, οργής αλλά και αποφασιστικότητας. Γύρω από την τέντα του Πάνου Ρούτσι, ενός πατέρα που διανύει την 21η ημέρα απεργίας πείνας για να μάθει την αλήθεια για τον θάνατο του γιου του, η κοινωνία υψώνει ασπίδα. Δεν είναι απλώς συγκέντρωση. Είναι κραυγή.
Ο Ρούτσι, φανερά εξαντλημένος, σηκώνεται για να αγκαλιάσει τους ανθρώπους που συρρέουν από νωρίς στο κέντρο της Αθήνας. Υψώνει τη γροθιά του και χειροκροτεί το πλήθος που κάθε λεπτό πυκνώνει, ενώ ένα μόνο σύνθημα δονεί την πλατεία: «Δικαιοσύνη». Δεν πρόκειται για μια προσωπική μάχη. Πρόκειται για μια μάχη-σύμβολο για όλους όσοι απαιτούν το αυτονόητο: φως και αλήθεια.
Το αίτημά του παραμένει ίδιο και αμετακίνητο – εκταφή της σορού του Ντένις για τοξικολογικές εξετάσεις, ώστε να αποκαλυφθούν οι συνθήκες θανάτου του. «Δεν σταματώ, θα το πάω μέχρι τελικής πτώσεως. Θέλω να μάθω πώς πέθανε το παιδί μου», λέει με σβησμένη φωνή αλλά άκαμπτη θέληση. Δεν ζητά χάρη. Ζητά δικαίωμα.
Η εικόνα είναι πλέον εικόνα-σύμβολο: μουσικοί της Ανοικτής Ορχήστρας να στέκονται δίπλα του, παιδιά να κρατούν ζωγραφιές, άνθρωποι όλων των ηλικιών να μετατρέπουν τη Βασιλίσσης Αμαλίας σε ποτάμι αλληλεγγύης. Στη Θεσσαλονίκη, στα Ιωάννινα, στην Πάτρα οργανώνονται παράλληλες συγκεντρώσεις. Η σπίθα που άναψε ένας άνθρωπος έχει γίνει φλόγα που διατρέχει τη χώρα.
Αυτό που συμβαίνει δεν είναι απλώς μια διαμαρτυρία. Είναι η στιγμή που μια κοινωνία κοιτάζεται στον καθρέφτη και συνειδητοποιεί ότι αν δεν υπερασπιστεί την αλήθεια, αύριο μπορεί να είναι η ίδια στη θέση του Πάνου Ρούτσι. Είναι η στιγμή που το «δικαιοσύνη» παύει να είναι λέξη και γίνεται πράξη.
Η κοινωνία ξυπνά. Κάτι πρέπει να γίνει. Και πρέπει να γίνει τώρα.
