Από αρχαιοτάτων χρόνων, η διχόνοια αποτελεί την μάστιγα της Ελληνικής κοινωνίας, με καταστροφικές συνέπειες για αυτήν.
Τα Ομηρικά Έπη περιγράφουν τον Τρωικό πόλεμο, τις διενέξεις μεταξύ των Ελλήνων και τα πάθη της Ελληνικής ψυχής. Ο Όμηρος μας διδάσκει το μεγαλείο της, αλλά και τις αδυναμίες της, που συμπυκνώνονται σε μία λέξη: διχόνοια.
Στην Αρχαία Ελλάδα οι πόλεις-κράτη βρίσκονταν συχνά σε πόλεμο μεταξύ τους. Οι εσωτερικές συγκρούσεις αποδυνάμωναν τον Ελληνισμό και άνοιγαν τον δρόμο σε εξωτερικούς κινδύνους, όπως η εισβολή των Περσών. Κι όμως, μπροστά στον κοινό εχθρό, οι Έλληνες ενώνονταν και κατανικούσαν τον αντίπαλο. Το κόστος όμως ήταν βαρύ, και δεν έλειψαν οι περιπτώσεις όπου το μίσος ή ο χρηματισμός οδήγησαν ορισμένους να στραφούν εναντίον των ομοφύλων τους.
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στην εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Υπό την ηγεσία του, ο Ελληνισμός μεγαλουργεί και φτάνει στα πέρατα του τότε γνωστού κόσμου. Όμως μετά τον θάνατό του, η Αυτοκρατορία διασπάται. Οι στρατηγοί και διάδοχοί του συγκρούονται μεταξύ τους, τα βασίλεια αποδυναμώνονται και τελικά υποτάσσονται στη Ρώμη.
Με την πτώση της Ρώμης αναδύεται η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το Βυζάντιο, μία Αυτοκρατορία με βαθύ Ελληνικό χαρακτήρα που διαρκεί χίλια χρόνια. Η ισχύς της όμως αυξομειώνεται, καθώς εσωτερικές πολιτικές και θρησκευτικές διαμάχες, κακή διακυβέρνηση, διαφθορά και ξένες παρεμβάσεις την φθείρουν. Το αποτέλεσμα είναι η τελική πτώση και η κατάκτηση από τους Οθωμανούς.
Ακολουθούν τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς. Το 1821 το Γένος ξεσηκώνεται σύσσωμο και αρχίζει η απελευθέρωση των πατρογονικών εδαφών. Μέσα σε έναν αιώνα το Ελληνικό κράτος επεκτείνεται στα σημερινά του σύνορα, χωρίς όμως να έχουν απελευθερωθεί όλα τα Ελληνικά εδάφη. Η πορεία αυτή θα μπορούσε να είναι ταχύτερη, εάν δεν υπήρχε η επάρατη διχόνοια, που έφερε εμφύλιες συγκρούσεις, φυλακίσεις αγωνιστών, ξένη κηδεμονία και δολοφονίες ηρώων, με αποκορύφωμα την δολοφονία του πρώτου μας Κυβερνήτη, Ιωάννη Καποδίστρια.
Στους Βαλκανικούς πολέμους και στην Ελληνοτουρκική σύρραξη των αρχών του εικοστού αιώνα, οι Έλληνες μεγαλουργούν και προελαύνουν βαθιά στη Μικρά Ασία. Όμως τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων και ο εθνικός διχασμός μεταξύ Βενιζελικών και Βασιλικών οδηγούν τελικά στη Μικρασιατική καταστροφή, με ολέθριες συνέπειες για τον Ελληνισμό.
Έρχεται το Έπος του ’40. Ενωμένοι, οι Έλληνες αποκρούουν την Ιταλική εισβολή. Ακολουθεί όμως η γερμανική κατοχή και, μετά από τετραετή εξουθενωτικό αγώνα, οι εσωτερικές ιδεολογικές και πολιτικές αντιθέσεις οδηγούν σε έναν καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο. Οι συνέπειες ήταν βαριές για την εθνική συνοχή και την κυριαρχία της χώρας.
Το 1974, στην Κύπρο, ο διχασμός και οι εσωτερικές συγκρούσεις έδωσαν την ευκαιρία στην Τουρκία να καταλάβει το μισό νησί. Ένα ακόμη Εθνικό δράμα που συνδέθηκε με την διχόνοια.
Αλλά και σε περιόδους ειρήνης, η διχόνοια δεν παύει να μας ταλαιπωρεί. Πολιτικός αναβρασμός, κομματοκρατία, πελατειακές σχέσεις, αναξιοκρατία και ανομία διασπούν την κοινωνία. Το βλέπουμε στην πολιτική ζωή, στα μέσα ενημέρωσης, στο διαδίκτυο, στους χώρους εργασίας, ακόμη και μέσα στις οικογένειες. Καλλιεργείται το μίσος, ο φανατισμός και η καχυποψία, με αποτέλεσμα η κοινωνία να διασπάται και να αποδυναμώνεται.
Το δίδαγμα που απορρέει από όλα αυτά είναι σαφές: σε μεγάλο βαθμό, η κατάντιά μας ως Έθνος και ως λαός οφείλεται στην διχόνοια.
Όταν είμαστε ενωμένοι, μεγαλουργούμε.
Όταν είμαστε διχασμένοι, υφιστάμεθα καταστροφές.
ΑΙΤΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ
Οι αιτίες που δημιουργούν την διχόνοια είναι πολλές. Είναι τα ανθρώπινα πάθη και οι αδυναμίες μας, η φιλοδοξία, ο εγωισμός, η απληστία. Είναι επίσης η απομάκρυνσή μας από τον Θεό και την διδασκαλία του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Από τότε που γίναμε Χριστιανοί, η διχόνοια θα έπρεπε να έχει εκλείψει, διότι είναι αντίθετη προς την Πίστη μας. Είμαστε Ορθόδοξοι, αλλά δεν ζούμε πάντοτε Ορθόδοξα. Χρειάζεται μετάνοια και ομοψυχία.
Η αδάμαστη Ελληνική ψυχή μάς δίνει δύναμη και δημιουργικότητα, αλλά συχνά μας δυσκολεύει να πειθαρχήσουμε. Θέλουμε όλοι να είμαστε αρχηγοί. Για να λυθεί αυτό, απαιτείται καλλιέργεια αλληλοσεβασμού, αξιοκρατίας, διάκρισης και ταπεινοφροσύνης. Πάνω απ’ όλα χρειάζεται αγάπη για τον συνέλληνα και τον συνάνθρωπό μας.
Πρέπει, ενωμένοι, να περιορίσουμε εκείνους που θέτουν το προσωπικό τους συμφέρον πάνω από το κοινό καλό.
Πρέπει να αλλάξουμε πρώτα τον εαυτό μας και έπειτα, όλοι μαζί, την Πατρίδα μας.
Να πατάξουμε την διαφθορά και την αδικία.
Να διασφαλίσουμε ίσες ευκαιρίες, ίδια δικαιώματα και ίδιες υποχρεώσεις για όλους.
Το οραματίστηκε ο Καποδίστριας και τον σκότωσαν.
Ήρθε ο καιρός να γίνουμε όλοι Καποδίστριες.
Και όταν σκοτώνουν έναν, να στέκονται δέκα στη θέση του.
Μόνον έτσι θα ορθοποδήσουμε.
Μόνον έτσι θα ξαναβρούμε τον αληθινό μας εαυτό.
Μόνον έτσι η Ελλάδα θα γίνει αυτό που αξίζει να είναι.
Ελλάς ή Τέφρα!
Ανδρέας Καλογερόπουλος, Συνταγματάρχης εα
Πρόεδρος ΕΛΛΗΝΩΝ ΝΕΑ ΑΡΧΗ
Εφημερίδα POLIS
