Χρειαζόμαστε Μέσι, όχι μεσσίες

Κανείς δεν είναι τέλειος. Και δεν πρέπει να είναι. Στο ζύγι κρινομαστε όλοι, θετικά κι αρνητικά. Κανείς δεν είναι άμοιρος κριτικής επίσης. Το ζόρι της αποδοχής της, έπεται της φιλοδοξίας. Και η φιλοδοξία προϋποθέτει προσαρμογή.

Σε έναν κόσμο υπερκατανάλωσης θεάματος και αναζήτησης αξιών, πρόσωπα σαν τον Λιονέλ Μέσι φέρουν πάνω τους εκατομμύρια προβολές και προσδοκίες. Ο καθένας θέλει να δει τον “δικό του Μέσι”. Και όταν κάτι τον ξενίζει, αντιδρά στη δική του προβολή.

Ψάχνουμε για μεσσίες πολύ απλά γιατί κατακερματιστήκαμε. Κάθε φορά που ο άνθρωπος ένωνε χέρια και φωνές, απέρριπτε τους πρίγκιπες και τους σωτήρες.
Ο λαός σώζει τον λαό.

Από την άλλη, μέσα σε αυτή την υψηλής κλίμακας ταχυφαγία που ζούμε, διψάμε για νησίδες ομορφιάς. Κάτι να κοιτάξουμε με δέος. Να εντυπωσιαστούμε. Να το βλέπουμε στον ύπνο μας και να ξυπνάμε με την εικόνα αυτή. Πόσο μας λείπει πια αυτή η αδιαμεσολάβητη αίσθηση, η χωρίς ψηφιακή ερμηνεία, ομορφιά.

Μακριά από ετεροκαθοριζόμενες προσδοκίες και εξωγηπεδικούς συμβολισμούς, το ποδόσφαιρο που έπαιξε ο Μέσι αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό. Το οικουμενικά ωραίο, τη μετουσίωση μιας αναμέτρησης σε χορογραφία. Και ίσως για ακριβώς αυτόν τον ίδιο λόγο δικαίως να ενοχλεί όταν φωτογραφίζεται μαζί με τον Τραμπ, όταν ποζάρει με μια κελεμπία δίπλα στα ματωμένα πετροδόλαρα, αλλά και όταν τραγουδάει για την πατρίδα του και τα νησιά Φώκλαντ.

Ποτέ δεν ήμουν σύμφωνος με όσα πρεσβεύει η FIFA για το περιβόητο “no politica”. Ποδόσφαιρο και πολιτική, πήγαιναν, πηγαίνουν και θα πηγαίνουν για πάντα μαζί. Ο αθλητισμός είναι εν γένει πολιτική. Είναι πυλώνας κοινωνικού κράτους. Είναι τρόπος επικοινωνίας. Και δη το ποδόσφαιρο, είναι όργανο συλλογικής έκφρασης με τις θετικές και τις αρνητικές του προεκτάσεις. Ήταν και θα είναι το πιο λαοφιλές σπορ ακριβώς επειδή μπορούν να το παίξουν όλοι, σε οποιαδήποτε χώρα, σε οποιαδήποτε γειτονιά. Από τις φαβέλες και τα χαλάσματα σε Συρία, Ουκρανία, Γάζα, μέχρι τα κλιματιζόμενα γήπεδα της Αμερικής.

Οι “ήρωες” του ποδοσφαίρου, είτε το θέλουν είτε όχι, είναι ήρωες λαϊκοί. Είναι ο Μέσι που εξωαγωνιστικά δείχνει λίγα, λέει λίγα και κρίνεται για αυτά. Είναι και ο Μέσι που ο,τι κι αν πει, ο,τι κι αν κάνει, η ομορφιά που μας πρόσφερε μέσα από το άθλημά του στέκεται πάνω από κάθε τι ατυχές.

Τα παιδιά σε Αφγανιστάν και Παλαιστίνη που κλωτσάνε μια μπάλα με το δεκάρι του στην πλάτη, τα γκολ του θα θυμούνται. Αυτά τα γκολ που τους έδωσαν ζωή, ενέργεια και χαρά για να παίξουν μέσα στη φρίκη. Αυτό είναι παρακαταθήκη, ακόμη κι αν ο ίδιος ο Μέσι αποφάσιζε να την απαρνηθεί.  Πρακτικά όμως, δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Όπως και κανείς δημιουργός δεν μπορεί να “ελέγξει” ένα έργο τέχνης, άπαξ και έφυγε από τα δικά του χέρια προς το ευρύ κοινό.

Και από την άλλη, πάντα θα υπάρχει ο Ρούνεϊ. Και ο κάθε Ρούνεϊ. Που άρθρωσε λόγο με την ευθύνη της δημοφιλίας του, έμαθε, άλλαξε, αποφάσισε να γίνει θετικό παράδειγμα μέσα από την πολλαπλή δημοσιότητα που του αναλογεί. Ισορρόπησε αφού πρώτα τον κατάπιε η ίδια του η φιλοδοξία.

Το τι είπε και τι δεν είπε ο Μέσι, δεν μπορεί να μας στερήσει τη χαρά. Την έχουμε ανάγκη. Τη ζητάμε σαν καθαρό νερό μέσα σε ένα σύμπαν μολυσμένο.

Θα διαλέγουμε επίσης και να αντλούμε περισσότερη χαρά από έναν πιτσιρικά Γιαμάλ που ντύνεται την Παλαιστίνη, από έναν παλαίμαχο Ρούνεϊ που ντύνεται την απεξάρτηση, την ταπεινότητα και τη ψυχική ισορροπία, από έναν Χάαλαντ που ντύνεται την παιδικότητα και τον αυτοσαρκασμό.

Δεν χρειαζόμαστε όμως έτοιμους Θεούς, μεταμοντέρνους μεσσίες. Τίποτα δεν αξίζει και δεν μπορεί να έχει νόημα, αν δεν κοιτάξουμε προς τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς παιδικότητα. Τα παιδιά εκείνα που ξόρκισαν τον θάνατο με το παιχνίδι. Τίποτα δεν αξίζει και δεν μπορεί να έχει νόημα αν δεν μεγαλώσουμε παιδιά που θα κοιτάζουν προς τα παιδιά εκείνα, που ξόρκισαν τον θάνατο με το παιχνίδι. Παιδιά που θα ζητούν ίσες ευκαιρίες για τα άλλα παιδιά. Που θα ζητούν να σταθούν στην ίδια κερκίδα, με όλα τα παιδιά. Που θα σκοράρουν και δεν θα ξεχνούν πως υπήρξαν κάποτε, από “εκείνα” τα παιδιά.

Οι όποιοι ποδοσφαιρικοί “ήρωες” βάζουν στην όλη εξίσωση μονάχα ένα λιθαράκι. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Οι Γίγαντες όμως, είναι άλλοι. Και δεν αγωνίζονται στα σαλόνια τα γυαλιστερά, ούτε μπορούν να πληρώσουν τα εισιτήρια ενός όλο και πιο ακριβοθώρητου θεάματος.

Κανείς δεν είναι τέλειος. Και δεν πρέπει να είναι. Ας μην του αποδίδουμε τέτοια στοιχεία.

Εντέλει, δεν τη χρειαζόμαστε την τελειότητα. Ομάδες χρειαζόμαστε στις γειτονιές. Αγκαλιές χρειαζόμαστε μετά από νίκες και ήττες. Χρειαζόμαστε να χαιρόμαστε τη συνειδητή χαρά.  Ρωγμές χρειαζόμαστε, φίλτρα κι ανοιχτά μυαλά. Για να διαλέγουμε από το κάθε τι, εκείνο που πρέπει. Για να μαθαίνουμε και για να προχωράμε.