Χαρακτηριστικό τετραήμερο στην Ελλάδα: Παρασκευή επανάσταση, Σάββατο απολογισμός, Κυριακή μασκάρεμα, Δευτέρα πετάμε αετό
Δύο χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών και η ελληνική κοινωνία ετοιμάζεται ξανά για ένα γνώριμο τελετουργικό. Την Παρασκευή θα βγούμε στους δρόμους, θα φωνάξουμε «δικαιοσύνη», θα υψώσουμε τα χέρια, θα ανάψουμε κεριά, θα γεμίσουν τα social media με θυμό, οργή, συνθήματα. Θα νιώσουμε για λίγο πως είμαστε μέρος μιας αλλαγής που δεν θα επιτρέψει να συμβεί ξανά το ίδιο έγκλημα.
Το Σάββατο θα έρθει η αυτοϊκανοποίηση. Θα αναλύσουμε την επανάστασή μας, θα δούμε τον εαυτό μας στα βίντεο των ειδήσεων, θα επιβραβεύσουμε το πάθος μας και μετά, ήρεμοι πια, θα αρχίσουμε να συμβιβαζόμαστε. «Είπαμε και κάναμε ό,τι μπορούσαμε». «Έτσι είναι τα πράγματα».
Και τότε έρχεται η Κυριακή. Η Κυριακή του μασκαρέματος. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Γιατί δεν υπάρχει πιο κατάλληλη μέρα για να ξεχάσουμε όσα μας βασανίζουν από ένα ξέφρενο γλέντι με στολές και τραγούδια. Από τον δρόμο της διαμαρτυρίας στον δρόμο της διασκέδασης, σε μια εκπληκτική μετάβαση που μόνο ο Έλληνας ξέρει να κάνει τόσο αβίαστα. Θα χορέψουμε, θα πιούμε, θα γελάσουμε. Θα ντυθούμε ό,τι θέλουμε, θα γίνουμε κάτι άλλο – ακριβώς όπως κάνουν και οι πραγματικοί υπεύθυνοι κάθε τραγωδίας: φοράνε το κοστούμι του «αθώου», του «αναρμόδιου», του «συγκλονισμένου» και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Και εμείς, με το προσωπείο του αδιάφορου πολίτη, θα συνεχίσουμε να διασκεδάζουμε μαζί τους.
Και τη Δευτέρα… πετάμε αετό. Αφήνουμε τις ευθύνες, τις ανησυχίες, την οργή μας να χαθούν στον ουρανό μαζί με τα χρωματιστά σκοινιά. Δεν φταίμε εμείς, έτσι είναι η Ελλάδα. Έτσι ήταν πάντα. Έτσι θα είναι πάντα. Δεν αλλάζει. Εμείς δεν αλλάζουμε. Και οι ίδιοι άνθρωποι θα συνεχίσουν να αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς.
Η Ελλάδα έχει αυτόν τον παράξενο ρυθμό στη συλλογική της συνείδηση. Ξεσπά γρήγορα, εξαντλεί την οργή της σε ένα Σαββατοκύριακο και μετά επιστρέφει στην καθημερινότητα σαν να μην συνέβη τίποτα. Το ζήσαμε με τα Τέμπη, το ζήσαμε με το Μάτι, το ζήσαμε με τη Μάνδρα, το ζήσαμε με κάθε μεγάλη καταστροφή που είχε ξεκάθαρους υπευθύνους, αλλά ποτέ ξεκάθαρες συνέπειες.
Αλλά κάποτε πρέπει να αλλάξει. Κάποτε πρέπει να πετάξουμε το προσωπείο της απάθειας και να σταματήσουμε να αποδεχόμαστε τη ζωή που μας δίνουν έτοιμη, όπως μας τη σερβίρουν. Η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι ένα γεγονός για να θυμόμαστε κάθε επέτειο, είναι ένα σύμβολο για το τι συμβαίνει όταν αφήνουμε άλλους να μας κυβερνούν χωρίς έλεγχο, όταν αντιδρούμε μόνο για λίγο και μετά επιστρέφουμε στη ρουτίνα μας.
Γιατί αν συνεχίσουμε να ζούμε μέσα σε αυτό το «χαρακτηριστικό τετραήμερο», τότε το επόμενο έγκλημα δεν θα είναι μακριά. Και το πιο τραγικό απ’ όλα θα είναι πως δεν θα μπορούμε να πούμε ότι δεν το περιμέναμε.
Polis
