Η Ελλάδα. Η χώρα που χάρισε στον κόσμο τη Δημοκρατία, που δίδαξε αξίες και ιδανικά. Και σήμερα; Κάθεται και κοιτάει. Σιωπή. Σαν τον παρατηρητή που βλέπει τη φωτιά να καίει το σπίτι του γείτονα και απλά κλείνει το παράθυρο για να μη μυρίσει καπνό.
Στη Γάζα τα παιδιά θάβονται κάτω από μπάζα. Οι μάνες ξεψυχούν πάνω από πρόχειρα φορεία. Ολόκληρες γειτονιές σβήνονται σε μια στιγμή από τις βόμβες. Νερό δεν υπάρχει, ρεύμα δεν υπάρχει, τα νοσοκομεία έχουν γίνει σφαγεία. Ο λιμός δεν είναι πιθανότητα, είναι καθημερινότητα. Και η διεθνής κοινότητα –κομμάτι κομμάτι– αρχίζει να αναγνωρίζει την Παλαιστίνη.
Κι εμείς; Εμείς στην Ελλάδα «σφυρίζουμε διάφορα». Μια κυβέρνηση που καμαρώνει ότι συνεχίζει μια ιστορική παράδοση, αλλά στην πράξη έχει καταλήξει κομπάρσος. Περιμένει να δει ποιος θα πάρει θέση πρώτος, ποιος θα εκτεθεί, ποιος θα μιλήσει, για να κρυφτεί πίσω του.
Την ίδια ώρα, η Τουρκία δημιουργεί γεγονότα. Παίρνει ρίσκα, σηκώνει το τηλέφωνο, μπαίνει στο παιχνίδι. Εμείς μετράμε αντιδράσεις και γράφουμε non-paper.
Η ειρωνεία είναι ασήκωτη. Η χώρα που έδωσε στον κόσμο τη λέξη «δημοκρατία» μένει βουβή μπροστά στη σφαγή ενός λαού. Η χώρα που έγραψε Ιστορία, σήμερα κάνει απουσίες. Όσο η Γάζα καίγεται, η Αθήνα κρύβεται.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
