Δεν έχει τον Θεό του. Ούτε τον Άμμωνα Ρα, ούτε τον Ύψιστο των Αγορών. Ο άνθρωπος που, την εποχή της Μεγάλης Κατάρρευσης – όταν οι Lehman έπεφταν σαν οβελίες, οι οικογένειες έχαναν τα σπίτια τους πιο γρήγορα κι απ’ τον χρόνο εκκένωσης του Κεράνου, κι οι λαοί συνωστίζονταν στις ουρές του ΔΝΤ – αντί να πάρει τα βουνά ή έστω την ευθύνη, αποφάσισε να πάρει το λόγο.
Και τι κάνει; Κουνάει το δάχτυλο. Διδάσκει, κρίνει, προφητεύει. Με στομφώδεις αναφορές σε Κλεοπάτρες και αιγυπτιακά παραμύθια, λες και ήταν αυλικός του Πτολεμαίου ή παρατρεχάμενος της Ίσιδας. Απορεί κανείς αν στο σαλόνι του έχει χαλί με σκαραβαίους και φωτογραφία του Τοταγχαμών να του κλείνει το μάτι ειρωνικά.
Ο ίδιος που, σε εποχές κρίσεως, υπέγραφε μελάνι που άχνιζε πάνω σε κόλλες λιτότητας, τώρα μιλάει για εθνική αξιοπρέπεια, για “τα λάθη των λαών” και άλλα τέτοια χαϊκού καταστροφής. Στα ανατολικά γίνονται τέτοια. Εκεί που οι οικονομικοί σαμποτέρ βαφτίζονται αναλυτές, οι παραιτημένοι γίνονται σοφοί και οι υπαίτιοι ανεβαίνουν στα πάνελ σαν να ’ταν οι ίδιοι θύματα.
Όπως έλεγε κι ο Στρατηγός Πάγκαλος (ο Γάλλος, όχι ο δικός μας): «Το θράσος είναι η πειθαρχία των ανεύθυνων». Και όπως θα έλεγε ο Ηρόδοτος, αν ζούσε: «Όποιος κατέστρεψε την Ιωνία και τώρα διδάσκει περί Αθηναϊκής Δημοκρατίας, να τον φοβάσαι περισσότερο απ’ τον Ξέρξη».
