Δεν μιλάμε για κάποιον αγροτικό δρόμο χαμένο σε ορεινό χωριό της Ηπείρου. Μιλάμε για την οδό Αρίωνος, τον δρόμο που ενώνει – ή μάλλον χωρίζει – δύο από τους μεγαλύτερους και πιο πυκνοκατοικημένους δήμους της Ανατολικής Αττικής: Ραφήνα-Πικέρμι και Σπάτα-Αρτέμιδα.
Ένας δρόμος που δεν στέκεται στο ύψος ούτε χωματόδρομου σε ξεχασμένο βλαχοχώρι. Ένας δρόμος που περνάνε χιλιάδες αυτοκίνητα καθημερινά, με μποτιλιαρίσματα και ουρές εκατοντάδων μέτρων από ένα φανάρι-ανέκδοτο στη Μαραθώνος, που κρατάει πέντε δευτερόλεπτα.
Αλλά αυτά είναι τα αστεία μπροστά στο σοβαρό πρόβλημα.
Ο δρόμος αυτός είναι καρμανιόλα. Με τροχαία ατυχήματα σχεδόν καθημερινά και με θανατηφόρα τουλάχιστον μία φορά τον τρίμηνο. Δεν είναι υπερβολή. Είναι η πραγματικότητα. Με ονόματα, οικογένειες, αίμα και θρήνο.
Και οι υπεύθυνοι; Απόντες.
Πόσοι δήμαρχοι, πόσοι αντιπεριφερειάρχες, πόσοι βουλευτές, πόσοι “αρμόδιοι” έχουν περάσει όλα αυτά τα χρόνια και κάνουν ότι δεν βλέπουν;
Είναι δυνατόν το 2025 να υπάρχει τέτοιος δρόμος ανάμεσα σε δύο δήμους της Αττικής;
Πού είναι η Περιφέρεια; Πού είναι το Υπουργείο Υποδομών; Πού είναι οι Δήμοι;
Γιατί δεν έχει γίνει ούτε ένα σοβαρό έργο; Ούτε μία κυκλοφοριακή μελέτη; Ούτε ένα μέτρο ασφάλειας;
Η ανοχή, η αδιαφορία και η αδράνειά σκοτώνουν κόσμο. Κυριολεκτικά.
Ντροπή.
