Η «Αποστασία κατά το Δοκούν»
Ο ΣΥΡΙΖΑ από Αξιωματική Αντιπολίτευση στο Τρίτο Κόμμα
Η ελληνική πολιτική σκηνή συχνά θυμίζει θέατρο του παραλόγου. Ένα από τα πιο πρόσφατα επεισόδια διαδραματίζεται εντός του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μέσα σε δύο χρόνια έχει καταφέρει να μετατραπεί από αξιωματική αντιπολίτευση στο τρίτο κόμμα της Βουλής. Και όλα αυτά, μέσα από ένα σενάριο γεμάτο εσωτερικές ρήξεις, αποχωρήσεις και, φυσικά,… «αποστασίες».
Πέρσι: Το ρήγμα της εσωκομματικής μάχης
Όλα ξεκίνησαν με τις εσωκομματικές εκλογές για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Στέφανος Κασσελάκης, στον δεύτερο γύρο, επικράτησε της Έφης Αχτσιόγλου, προκαλώντας έντονη αντιπαράθεση και διχασμό στο εσωτερικό του κόμματος. Λίγες εβδομάδες αργότερα, η Αχτσιόγλου αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ, παίρνοντας μαζί της μια ομάδα βουλευτών. Αυτοί σχημάτισαν μια νέα κοινοβουλευτική ομάδα με το όνομα «Νέα Αριστερά», ενώ ξεκίνησαν να δημιουργούν τον δικό τους πολιτικό φορέα.
Η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν σφοδρή. Οι αποχωρήσαντες χαρακτηρίστηκαν ως «αποστάτες», ενώ ο Κασσελάκης και η ηγετική ομάδα του κόμματος καταδίκαζαν έντονα την απόφασή τους να κρατήσουν τις βουλευτικές τους έδρες, ζητώντας τους να τις παραδώσουν. «Οι έδρες ανήκουν στο κόμμα, όχι στους βουλευτές», ήταν το κεντρικό μήνυμα.
Σήμερα: Η ίδια ιστορία, άλλοι πρωταγωνιστές
Λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, το ίδιο έργο παίζεται με άλλους πρωταγωνιστές. Αυτή τη φορά, είναι οι βουλευτές που παρέμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ εκείνοι που επιλέγουν να αποχωρήσουν, παίρνοντας μαζί τους τις έδρες τους. Η αφορμή; Η απόφαση του Κασσελάκη να δημιουργήσει δικό του κόμμα.
Το αποτέλεσμα αυτής της νέας αποστασίας είναι καταστροφικό για τον ΣΥΡΙΖΑ. Με τις αποχωρήσεις, το κόμμα χάνει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφήνοντας το ΠΑΣΟΚ να καλύψει το κενό, και υποβαθμίζεται στο τρίτο κόμμα στη Βουλή.
Ο φαύλος κύκλος της υποκρισίας
Το γεγονός ότι οι ίδιοι βουλευτές που πριν από λίγους μήνες καταδίκαζαν την αποχώρηση της Αχτσιόγλου και της ομάδας της, τώρα ακολουθούν την ίδια ακριβώς τακτική, αναδεικνύει μια βαθιά υποκρισία. Φαίνεται πως οι αρχές και τα «πιστεύω» τους εξαρτώνται από τη συγκυρία και τα προσωπικά τους συμφέροντα.
Όταν οι πολιτικοί καταφεύγουν στην αλαζονεία, λέγοντας «αυτά που μας συμφέρουν, όποτε μας συμφέρουν», ο φαύλος κύκλος της υποκρισίας και της απογοήτευσης συνεχίζεται. Δεν είναι μόνο το κόμμα που υποφέρει, αλλά και η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του.
Από τη Δεύτερη στη Τρίτη Θέση – Υπάρχει Επιστροφή;
Με τον ΣΥΡΙΖΑ πλέον στη θέση του τρίτου κόμματος, οι προκλήσεις για την ανασύνταξη είναι τεράστιες. Μπορεί το κόμμα να ξεπεράσει τα πλήγματα που του προκάλεσαν οι συνεχείς αποχωρήσεις και η εσωστρέφεια; Ή μήπως η πτώση του είναι πλέον μη αναστρέψιμη;
Αυτό που είναι σίγουρο, είναι πως η συνέπεια και η ηθική στην πολιτική δεν μπορεί να είναι κατά το δοκούν. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να ανακτήσει την εμπιστοσύνη του κόσμου, θα πρέπει να σταματήσει να δίνει την εικόνα ενός κόμματος που αλλάζει στάση ανάλογα με τα προσωπικά του συμφέροντα. Γιατί, τελικά, το μεγαλύτερο θύμα αυτού του φαύλου κύκλου είναι οι ίδιοι οι πολίτες.
