Δικαστική δικαίωση Μπουρνούς για παραλία ” Φίλιππας”.
Πώς μια περιβαλλοντική δράση άνοιξε μια παλιά πληγή και οδήγησε σε δικαστική ήττα τον Δήμο Σπάτων-Αρτέμιδος.
Η σχέση της Ραφήνας με τη θάλασσα δεν υπήρξε ποτέ απλή. Αν και η πόλη χτίστηκε ιστορικά γύρω από το λιμάνι, το παραλιακό της μέτωπο και τη ναυτική της ταυτότητα, η θεσμική της επαφή με τη θάλασσα αποκόπηκε βίαια το 1981, αφαιρέθηκε από τον Δήμο το παράκτιο μέτωπο και δημιουργήθηκε η χερσαία ζώνη λιμένα που περιήλθε σε άλλους φορείς( Κ.Ε.Δ. κλπ)
Από τότε, η Ραφήνα, μία παράκτια πόλη έμαθε να ζει αποκομμένη από τη διαχείριση του θαλάσσιου μετώπου και με προβλήματα ορθολογικής ανάπτυξης αφού είχε λιγότερη ακτογραμμή απ’ όση της αναλογούσε. Κι όμως, μέσα σε αυτή την απώλεια, υπήρχαν πάντα δύο μικρές αλλά όμορφες παραλίες που παρέμειναν ξεχασμένες, αλλά δημοτικές και ουδέποτε αμφισβητήθηκαν ότι ανήκαν στα διοικητικά όρια της παλαιάς Κοινότητας Ραφήνας, η Αργυρά Ακτή και η παραλία του Φίλιππα, που ήταν τμήμα της ευρύτερης παράκτιας περιοχής ΜΕΛΤΕΜΙ.
Δύο σημεία που διοικητικά, ιστορικά και πρακτικά ανήκαν στην Ραφήνα και λειτουργούσαν ως τέτοια, χωρίς εντάσεις, χωρίς διεκδικήσεις, χωρίς «γκρίζες ζώνες». Μέχρι που το αυτονόητο έπαψε να θεωρείται αυτονόητο.
Η στιγμή που άναψε το φιτίλι
Το ζήτημα δεν ξεκίνησε από κάποιο πολεοδομικό σχέδιο, ούτε από αναπτυξιακή φιλοδοξία. Ξεκίνησε από μια απλή περιβαλλοντική δράση καθαρισμού και παρέμβασης που πραγματοποίησε ο Δήμος Ραφήνας-Πικερμίου στην παραλία του Φίλιππα, σε συνεργασία με την ΕΥΔΑΠ. Μια δράση ρουτίνας, απολύτως νόμιμη, σε χώρο που ο Δήμος θεωρούσε και θεωρούσε σωστά, ότι ανήκει στην ευθύνη του.
Εκείνη τη στιγμή, εμφανίστηκε πολιτικά στο κάδρο ο τότε αλλά και σημερινός αντιδήμαρχος Σπάτων-Αρτέμιδος, κ. Νομικός. Αντί η υπόθεση να αντιμετωπιστεί θεσμικά ή να λυθεί διοικητικά, δημιουργήθηκε μια τεχνητή ένταση, η οποία γρήγορα μετατράπηκε σε αμφισβήτηση κυριαρχίας. Ουσιαστικά, επιχειρήθηκε σφετερισμός χώρου που δεν ανήκε στον Δήμο Σπάτων-Αρτέμιδος.
Από την ένταση πέρασε στη δικαστική περιπέτεια
Η επιλογή αυτή δεν έμεινε στο επίπεδο της ρητορικής. Αντιθέτως, φαίνεται πως συμπαρέσυρε και τη δημοτική αρχή Σπάτων-Αρτέμιδος, οδηγώντας τον δήμαρχο Δημήτρη Μάρκου σε μια νομική οδό υψηλού ρίσκου. Κατατέθηκε προσφυγή στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής με αίτημα την «επανερμηνεία» διοικητικής απόφασης του 1929, μια κίνηση που ήθελε να ανοίξει θεωρητικά το θέμα των ορίων.
Η Ραφήνα, αυτή τη φορά, δεν έμεινε θεατής.
Παρουσίασε την απόφαση της επιτροπής σε επικεφαλής δικαστικό και αρνήθηκε την επαναχάραξη των ορίων. Η θεσμική απάντηση της Ραφήνας αντιμετωπίστηκε στη συνέχεια από τον δήμο Σπάτων Αρτέμιδας με προσφυγή στη δικαστική οδό προσφεύγοντας σε πολύ γνωστό νομικό γραφείο που έχει εκπροσωπήσει και θέματα αναφορικά με το Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών.
Η δικαστική αγωγή στράφηκε κατά του δημοσίου για να μπορέσουν να παρακάμψουν τις διαδικασίες οριοθέτησης οι οποίες περνούσαν μέσα από την αποκεντρωμένη διοίκηση και είχαν συγκεκριμένες προϋποθέσεις που δεν πληρούσε το αίτημα του δήμου Σπάτων- Αρτέμιδος.
Η δημοτική αρχή του Βαγγέλη Μπουρνούς παρενέβη επίσημα στη δικαστική διαδικασία, υπερασπιζόμενη όχι μια διεκδίκηση, αλλά το υφιστάμενο και απολύτως τεκμηριωμένο καθεστώς με νομικό εκπρόσωπο τον Γιώργο Γεωργακαράκο.
Η παρέμβαση στη δίκη είχε ένα απλό επιχείρημα.
Η παραλία του Φίλιππα ήταν και παραμένει στη διοικητική περιφέρεια του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου, θέση που τεκμηριώθηκε με έγγραφα, χάρτες και γεωγραφικές αναφορές.
Προβλήθηκε η θέση ότι δεν υπήρχε λόγος επανεξέτασης, γιατί δεν υπήρχε νομικό ή διοικητικό κενό.
Η απόφαση που έβαλε τέλος στο αφήγημα της αμφισβήτησης
Εκδόθηκε από το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, που απέρριψε την προσφυγή του Δήμου Σπάτων-Αρτέμιδος και έκανε δεκτή την παρέμβαση του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου. Η κρίση του Δικαστηρίου ήταν σαφής. Καμία υποχρέωση της Διοίκησης για επανερμηνεία, καμία αμφισβήτηση των ορίων, καμία μεταβολή. Με απλά λόγια, η δικαστική οδός που επιλέχθηκε από τη διοίκηση Μάρκου, οδήγησε σε ήττα.
Τι μένει πολιτικά από αυτή την υπόθεση
Η Ραφήνα δεν «κέρδισε» κάτι καινούργιο. Διατήρησε αυτό που πάντα είχε. Αλλά το έκανε με τρόπο θεσμικό, καταγεγραμμένο και αδιαμφισβήτητο. Η υπόθεση του Φίλιππα φωτίζει κάτι βαθύτερο. Πώς μια άστοχη πολιτική επιλογή, που ξεκίνησε από μια περιβαλλοντική δράση, εξελίχθηκε σε δικαστική σύγκρουση χωρίς ουσιαστικό λόγο και πώς αυτή η σύγκρουση κατέληξε σε αδιέξοδο για εκείνους που την προκάλεσαν.
Για τη Ραφήνα, η παραλία του Φίλιππα παραμένει αυτό που ήταν πάντα, ένα από τα ελάχιστα σημεία όπου ο Δήμος ακουμπά πραγματικά θάλασσα, μετά την απώλεια της χερσαίας ζώνης το 1981. Και αυτή η υπενθύμιση, σήμερα, είναι περισσότερο πολιτική παρά γεωγραφική. Αναμφισβήτητα απόλυτα δικαιωμένος ο τ. Δήμαρχος Βαγγέλης Μπουρνούς. Αποδεικνύεται άχαστος στις νομικές προσφυγές για τα δικαιώματα του δήμου. Υπενθυμίζουμε την πρόσφατη απόφαση με τα 156 στρεμ. στο Ντράφι και αναμένεται βέβαια η ολοκλήρωση του αποχαρακτηρισμού του μεγαλύτερου μέρους της χερσαίας ζώνης και το πέρασμα της στην τοπική αυτοδιοίκηση, ένα έργο πνοής που το είχε οραματιστεί η διοίκηση Μπουρνούς – Πιστικίδη και το “δούλεψε” πολύ ο πρώτος από το 2017, αναμένοντας σήμερα όλοι μας την επίσημη ολοκλήρωση του νομικού του μέρους που βρίσκεται σε τελικό στάδιο.
