Υποθέσεις σαν της Καϊλή και του Γεωργούλη προφανώς εκθέτουν τα κόμματα στα οποία ανήκουν. Αλλά είναι αδιανόητο να αποτελέσουν εμπόδιο για τις μετεκλογικές συνεργασίες.
Από τη στιγμή που ξέσπασε η υπόθεση Γεωργούλη και παρατηρώντας τις αντιδράσεις στα κοινωνικά δίκτυα, δύο πράγματα μου έκαναν εντύπωση.
Πρώτον, οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ- οι οποίοι προ καιρού επέχαιραν για την υπόθεση Καϊλή– τώρα το έριξαν στη συνωμοσιολογία: «Αφού η καταγγελία έγινε πριν από τρία χρόνια, γιατί η υπόθεση ήρθε στο φως τώρα, ένα μήνα πριν από τις εκλογές; Και γιατί η καταγγέλλουσα δεν είχε πει τότε το όνομά του;», ρωτούν, δήθεν αθώα. Φυσικά, όλα αυτά είναι ανοησίες. Διότι το όνομα το είχε πει από το 2020. Και οι Βέλγοι εισαγγελείς, που ειδοποίησαν την Ιταλίδα πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μια σκασίλα έχουν για τις ελληνικές εκλογές.
Δεύτερον, οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι έχουν φάει με το κουτάλι υποθέσεις σκανδάλων, έδειχναν να απολαμβάνουν το γεγονός ότι ένας του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται υπό κατηγορία και μπορούν έτσι να συμφωνήσουν με δεξιούς και ακροκεντρώους ότι «δεν υπάρχει αριστερό ηθικό πλεονέκτημα». Επομένως, είναι σαν να λένε: «Μας πρήξατε με την σοσιαλίστρια Καϊλή, φάτε τώρα τον αριστερό Γεωργούλη».
Ας κάνουμε τώρα μια προβολή σε βάθος λίγου χρόνου. Θα έχουν γίνει οι εκλογές και θα βρισκόμαστε στη διαδικασία διερεύνησης των πιθανοτήτων σχηματισμού κυβέρνησης. Aν υποθέσουμε ότι οι αριθμοί βγαίνουν και τα δύο κόμματα, με ή χωρίς τη συνδρομή τρίτου, εξετάζουν αυτό το σενάριο, τι θα συμβεί; Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης θα αναζητήσουν σοβαρά πεδίο κυβερνητικής συνεργασίας ή θα έρθουν στην επιφάνεια όλα τα εκατέρωθεν αμαρτήματα, με τελευταία αυτά της Καϊλή και του Γεωργούλη;
Το πραγματικό ερώτημα πίσω από όλα αυτά είναι: αυτές οι υποθέσεις έχουν πολιτικό υπόβαθρο και ποιο είναι αυτό; Για να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται:
- Γνώριζε ο Ανδρουλάκης ότι η Καϊλή νταραβεριζόταν με τους Καταριανούς και επομένως έχει ευθύνη για όσα την κατηγορούν οι Βέλγοι εισαγγελείς; Προφανέστατα όχι. Ευθύνη για το κόμμα και τον επικεφαλής του προκύπτει, όταν βλέπουν ότι ένα στέλεχός του συμπεριφέρεται λες και ετοιμάζεται να μετακομίσει σε άλλο και αυτοί αδρανούν. Είναι αυτό που είπαν εκ των υστέρων ότι η Καϊλή ήταν Δούρειος Ίππος της ΝΔ, αλλά δεν έκαναν τίποτα για να τον ξεφορτωθούν εγκαίρως. Εδώ είναι η πολιτική ευθύνη.
- Γνώριζε Τσίπρας τι έκανε στην προσωπική του ζωή ο Γεωργούλης και πήγε να τον καλύψει; Προφανέστατα όχι. Ευθύνη υπάρχει για τα πρόσωπα που τοποθετούνται στα ψηφοδέλτια. Με ποια κριτήρια γίνονται οι επιλογές; Μόνο με την αναγνωρισιμότητα, που λειτουργεί ως «κράχτης»; Εδώ είναι η πολιτική ευθύνη.
Υποθέσεις σαν της Καϊλή και του Γεωργούλη προφανώς εκθέτουν τα κόμματα στα οποία ανήκουν. Αλλά είναι αδιανόητο να αποτελέσουν εμπόδιο για τις μετεκλογικές συνεργασίες, αν το εκλογικό αποτέλεσμα «σπρώξει» προς αυτήν την κατεύθυνση.
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης, αγνοήσουν μια τέτοια εντολή των ψηφοφόρων, θα θάψουν οριστικά την προοπτική κυβερνητικών συνεργασιών, που αποτελεί κανόνα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Και, φυσικά, θα παίξουν το παιχνίδι της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη, δικαιώνοντας τη θεωρία τους «αυτοδυναμία ή ακυβερνησία».
Ποιος θα το τολμήσει, αν γνωρίζει ότι οι ψηφοφόροι θα τον τιμωρήσουν σκληρά;
