Από τη Ραφήνα στον Φενεό: ένα διήμερο ταξίδι εμπειρίας, φύσης και ανθρώπων
Νωρίς το πρωί της Κυριακής 4 Ιανουαρίου, στις 09:30, δύο μοτοσυκλέτες με δύο αναβάτες αναχώρησαν από τη Ραφήνα με τελικό προορισμό τον Φενεό. Με κοινό παρονομαστή την αγάπη για την οδήγηση και τη διάθεση για εξερεύνηση, η ιδέα ήταν απλή: ένα χαλαρό διήμερο ταξίδι, όχι για τα χιλιόμετρα, αλλά για τις εικόνες και τις στιγμές. Το κατάλυμα είχε ήδη κλειστεί μέσω διαδικτύου και η διαδρομή σχεδιάστηκε έτσι ώστε να χωρά στάσεις και μικρές ανακαλύψεις.
Η έξοδος από την Αττική έγινε μέσω Αττικής και Εθνικής Οδού, με το πρώτο pit stop στα Μέγαρα για έναν καφέ και ανασύνταξη. Το φουλάρισμα των οχημάτων στην Διασταύρωση εξασφάλισε άνεση μέχρι τον τελικό προορισμό, καθώς το συνολικό μήκος της διαδρομής –με στάσεις– πλησίαζε τα 200–250 χιλιόμετρα. Επόμενη στάση, η Παλιά Κόρινθος. Εκεί, στην κεντρική πλατεία και στον αρχαιολογικό χώρο, οι εικόνες των μνημείων εντυπωσίασαν· μια σύντομη αλλά ουσιαστική επίσκεψη, αφιερωμένη αποκλειστικά στην ιστορία και όχι στον καφέ. Λίγο πιο πάνω, η Ακροκόρινθος δεσπόζει επιβλητική. Παρότι ο χρόνος δεν επέτρεψε την είσοδο, η εξωτερική θέα του κάστρου αρκούσε για να αποτυπωθεί ως μία από τις πιο δυνατές εικόνες της ημέρας.
Αφήνοντας πίσω την εθνική, η διαδρομή προς τη Στυμφαλία άνοιξε μπροστά τους με ωραίες ευθείες και στροφές, μέχρι τη λίμνη. Στο Μουσείο Περιβάλλοντος Στυμφαλίας, η εμπειρία αποδείχθηκε απρόσμενα πλούσια: σύγχρονες αναπαραστάσεις της λίμνης, πληροφορίες για την τοπική ζωή και τα επαγγέλματα του παρελθόντος, ακόμη και μια παλιά βάρκα που «έβαζε» τον επισκέπτη μέσα στο τοπίο. Η στάση κράτησε σχεδόν τρία τέταρτα της ώρας, όμως ο ουρανός στο βάθος προμήνυε αλλαγή.
Πράγματι, στην ανάβαση προς την Ορεινή Κορινθία ξεκίνησε ένα σταθερό ψιλόβροχο. Περισσότερο από τη βροχή, όμως, βάρυνε η εικόνα του καμένου βουνού: εκτάσεις γυμνές, καμένα δέντρα να στέκουν ακόμη όρθια, μια υπενθύμιση της πρόσφατης καταστροφής. Μια σύντομη στάση για τα αδιάβροχα και η πορεία συνεχίστηκε. Στον δρόμο, η συνάντηση με άλλες μοτοσυκλέτες μέσα στη βροχή και ο αυθόρμητος χαιρετισμός μεταξύ αγνώστων έδωσε μια αίσθηση κοινότητας που μόνο οι δύο τροχοί γνωρίζουν.
Η άφιξη στον Φενεό έγινε νωρίς το απόγευμα. Το κατάλυμα ζεστό και φιλόξενο, με προστατευμένο χώρο για τις μοτοσυκλέτες, πρόσφερε την απαραίτητη ανάπαυλα. Λίγο αργότερα, το φαγητό στην ταβέρνα «Ηρώ» αποζημίωσε την κούραση: ζεστός χώρος, καλή κουζίνα και άνθρωποι που σε κάνουν να νιώθεις καλοδεχούμενος. Ο απογευματινός καφές στη στολισμένη Γκούρα έκλεισε την ημέρα με κουβέντα και επαφή με τους ντόπιους. Το βράδυ, οι ήχοι της φύσης –που το πρωί αποκαλύφθηκαν ως τσακάλια– υπενθύμισαν ότι το βουνό έχει τη δική του ζωή.
Τη Δευτέρα, παρά τις πολλές ιδέες για μοναστήρια και καταρράκτες, η επιλογή ήταν ξεκάθαρη: Λίμνη Δόξα. Το τοπίο αποδείχθηκε μαγευτικό. Ο γύρος της λίμνης, το εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου, η τοπική αγορά και ο χρόνος για φωτογραφίες, βίντεο και drone δικαίωσαν απόλυτα την απόφαση. Ένας τελευταίος καφές στη Γκούρα και έπειτα επιστροφή, σχεδόν μονοκόμματη, με μία σύντομη στάση κοντά στην Αθήνα. Συνολικά, το κοντέρ έγραψε περίπου 450–460 χιλιόμετρα.
Δεν ήταν μια εκδρομή «περιπέτειας», αλλά μια ουσιαστική απόδραση. Ένα ταξίδι που αξίζει να το κάνει κανείς, είτε με μοτοσυκλέτα είτε με αυτοκίνητο, και που αφήνει ανοιχτή την υπόσχεση της επιστροφής. Γιατί η Ορεινή Κορινθία έχει ακόμη πολλά να δείξει – και ο δρόμος πάντα καλεί.
Υ.Γ.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής χρησιμοποιήθηκε ενδοεπικοινωνία μεταξύ των αναβατών, διευκολύνοντας τον συντονισμό και την άμεση ανταλλαγή πληροφοριών για τον δρόμο και τις συνθήκες. Η χρήση της συνέβαλε σε μια πιο ομαλή και ασφαλή πορεία, βελτιώνοντας συνολικά την εμπειρία του ταξιδιού, ευχάριστα.
East Coast Adventure Riders
#polis119
