Ανδρουλάκης ή Τσίπρας; Πού θα βάζατε τα λεφτά σας;

Η συζήτηση για την κατάταξη των κομμάτων στις προσεχείς εκλογές, θυμίζει αρκετά την κουβέντα για την τελική βαθμολογία στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ολοι μπορούν να στοιχηματίσουν για τον πρώτο. Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται στην κατάληψη της δεύτερης θέσης.

Απολύτως λογικό. Στη μπάλα η δεύτερη θέση δίνει εισιτήριο για τα προκριματικά του Champions League. Η ίδια θέση στις εκλογές δίνει το προβάδισμα για τη διαδοχή της Νέας Δημοκρατίας στη διακυβέρνηση.

Δεν γνωρίζουμε αν οι εκλογές γίνουν φθινόπωρο η άνοιξη. Γνωρίζουμε μόνο τον πρώτο. Δεν έχουμε ιδέα για τα ποσοστά του, ούτε για τον αριθμό των κομμάτων που θα αποκτήσουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Θα έχουμε τουλάχιστον δύο νέα κόμματα με αξιώσεις παρουσίας στη Βουλή, αλλά απροσδιόριστο ποσοστό αποχής. Ενας χυλός από σενάρια ήδη γυρίζει μέσα στο πολιτικό καζάνι. Και το μεγάλο ντέρμπι θα είναι ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Εκτός και αν έρθει η Μαρία Καρυστιανού και τινάξει την μπάνκα στον αέρα.

Ομως επειδή όσο κοιτάζουμε την εικόνα αυτή γίνεται πιο θολή, ας μείνουμε μόνο στους διεκδικητές της δεύτερης θέσης. Τσίπρας ή Ανδρουλάκης; Σε ποιον από τους δύο θα στοιχηματίζατε τα χρήματα σας; Η συζήτηση είναι πρόωρη, αλλά ας την επιχειρήσουμε με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν τώρα μπροστά μας.

Νίκος Ανδρουλάκης. Εχει θεσμικό προβάδισμα ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Βρίσκεται, δηλαδή, εκεί που ήταν ο Τσίπρας όταν ξεκίνησε ο βίος της παρούσας Βουλής. Ωστόσο δημοσκοπικά δεν κατάφερε να αξιοποιήσει την αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιες στιγμές έδειχνε σαν να πατάει σε δύο βάρκες. Στη μία βρίσκονται οι Κεντρώοι, στην άλλη οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ. Το αποτέλεσμα ήταν η πρόκληση σύγχυσης στους επιβάτες και των δύο σκαφών. Για τους Κεντρώους το ΠΑΣΟΚ άρχισε να θυμίζει ΣΥΡΙΖΑ. Και για τους άλλους ήταν σαν έναν εν δυνάμει μετεκλογικός μπαλαντέρ της ΝΔ. Δεν διακρίνεται από υψηλό δείκτη τηλεοπτικής γοητείας. Το μπαλκόνι δεν του πάει και τόσο. Ομως το μεγαλύτερο του πρόβλημα βρίσκεται στη συνολική εικόνα που εκπέμπει το ΠΑΣΟΚ. Παρά τη σοβαρή δουλειά που έγινε στο προγραμματικό κομμάτι, το κόμμα, δεν έχει πείσει ότι κομίζει κάτι νέο με προοπτική. Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα που διατηρεί μηχανισμό και ερείσματα σε συγκεκριμένους χώρους, όπως ο συνδικαλισμός. Αν βγει δεύτερος, ο Ανδρουλάκης, μπορεί να περιμένει. Αν είναι τρίτος, θα πιεστεί αφόρητα για να σχηματίσει κυβέρνηση με τη ΝΔ.

Αλέξης Τσίπρας: Κουβαλάει ένα χαρακτηριστικό που αλλάζει πρόσημο ανάλογα με τη γωνία παρατήρησης. Είναι πρώην πρωθυπουργός. Αυτό από τη μία τον καθιστά εξ ορισμού εν δυνάμει υποψήφιο για το μεγάλο γραφείο του Μαξίμου. Ομως από την άλλη, ο πρότερος βίος του προκαλεί δυσανεξία στο κεντρώο ακροατήριο. Και δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο μοναδικός πολιτικός που γύρισε από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ωστόσο αυτό αποτελεί ιστορική παρατήρηση, όχι πολιτικό κανόνα. Ο Τσίπρας υποτίθεται ότι κομίζει το καινούργιο. Ομως το παλιό είναι επάνω του λες και έχει κολλήσει στο δέρμα του. Επίσης εσχάτως, απευθυνόμενος προς την Αριστερά, θυμίζει αρκετά τον παλιό εαυτό του. Και αν στο κόμμα του ενταχθεί το στελεχιακό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ, τότε, πράγματι, αρκετοί θα πουν ότι το rebranding αφορούσε το κόμμα που απλώς άλλαξε όνομα. Στα ατού του Τσίπρα, έναντι του Ανδρουλάκη, είναι τα καινούργια πρόσωπα. Την ώρα που στο ΠΑΣΟΚ συζητάνε για την Τζάκρη, ο Τσίπρας μας συστήνει κάποια νέα ονόματα. Δεν γνωρίζουμε τι ψάρια πιάνουν, αλλά, πάντα στην αρχή, οι νέοι είναι ωραίοι.

Ποιος από τους δύο απειλείται περισσότερο από τη Μαρία Καρυστιανού; Λογικά απειλούνται όλοι (και ο Μητσοτάκης) αν η Καρυστιανού σηκώσει κόσμο από τον καναπέ της αποχής. Ομως πιο ευάλωτος δείχνει ο Τσίπρας καθώς απευθύνεται με μεγαλύτερη εγγύτητα προς το κοινό της διαμαρτυρίας.

Σε ποιον, λοιπόν, θα τοποθετούσατε το στοίχημα σας; Στον Ανδρουλάκη ή στον Τσίπρα; Τι θα έπαιζα εγώ; Μάλλον την ισοπαλία.