Ο Ανδρέας Βασιλόπουλος, επικεφαλής της παράταξης ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ στον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου, αποτελεί μία από τις πιο σταθερές πολιτικές παρουσίες της τελευταίας δεκαετίας στην τοπική αυτοδιοίκηση. Από το 2014 η παράταξή του καταγράφει διαρκή άνοδο, στηρίζοντας ένα διαφορετικό μοντέλο διοίκησης, βασισμένο στη συνεργασία, τη συλλογική ευθύνη και τη διαφάνεια.
Με επιστημονική κατάρτιση, διεθνή εμπειρία και σαφή πολιτική θέση υπέρ των προγραμματικών συγκλίσεων, υποστηρίζει ότι τα προβλήματα του Δήμου δεν μπορούν να λυθούν από έναν δήμαρχο αλλά από μια ομάδα διοίκησης με ισότιμη συμμετοχή και λογοδοσία.
Στη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα POLIS, μιλά για τη «Συμπαράταξη για τη Σωτηρία του Δήμου», την ανάγκη συνεννόησης στην αντιπολίτευση και τις αλλαγές που θεωρεί αναγκαίες για το μέλλον της Ραφήνας και του Πικερμίου.
Κύριε Βασιλόπουλε, επί χρόνια μιλάτε για συνεργασία σε ένα τοπικό πολιτικό περιβάλλον που φαίνεται να λειτουργεί με λογική “ο καθένας για τον εαυτό του”. Γιατί επιμένετε;
Επιμένω γιατί τα αποτελέσματα με δικαιώνουν και το λέω χωρίς καμία έπαρση, απλώς με την ειλικρίνεια που πρέπει. Από το 2014 η ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ έχει ανοδική πορεία σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Δεν επιδιώκω συνεργασία από αδυναμία ούτε για να επιβιώσω πολιτικά. Την επιδιώκω γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι είναι η μόνη λύση για τον Δήμο. Η εμπειρία από τον Δήμο μας και η μελέτη αντίστοιχων μοντέλων στο εξωτερικό αποδεικνύουν ότι τα καλύτερα αποτελέσματα προκύπτουν από προγραμματικές συνεργασίες με ισότιμη συμμετοχή και ουσιαστικό έλεγχο. Πρόκειται για μια πολιτική αρχών, όπου ο δήμαρχος λειτουργεί ως «πρώτος μεταξύ ίσων» και στηρίζεται σε μια πλειοψηφία δημοτικών συμβούλων με πραγματική συνεισφορά αλλά και δυνατότητα ελέγχου.
Μιλάτε για Κοινή Ομάδα Διοίκησης. Ακούγεται πρωτόγνωρο για Ραφήνα και Πικέρμι. Τι ακριβώς εννοείτε;
Εννοώ ότι το μοντέλο ενός δημάρχου που αποφασίζει μόνος του για όλα έχει αποτύχει κατάφωρα. Για αυτό έχω καταθέσει και επιμένω στην πρότασή μου ο επικεφαλής να λειτουργεί ως πρώτος μεταξύ ίσων μέσα σε μια Κοινή Ομάδα Διοίκησης. Κάθε μέλος αναλαμβάνει τομέα που αντιστοιχεί στις γνώσεις και τις εμπειρίες του. Οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά, είναι διαφανείς και λογοδοτούν στους πολίτες. Αυτό δεν είναι ουτοπία. Εφαρμόζεται επιτυχώς σε δεκάδες ευρωπαϊκές τοπικές κοινότητες.
Επιμένω σταθερά ότι η κυοφορούμενη «δελφινολογία» είναι πολιτικός αναχρονισμός. Δημιουργεί τεχνητή πόλωση και συντηρεί ιδιοτελείς προσωπικές στρατηγικές που βασίζονται σε οικογενειοκρατικές και πελατειακές σχέσεις. Αυτές οι επιλογές καλλιεργούν την αντίληψη του «βολέματος των δικών μας» ως ψευδεπίγραφη λύση πραγματικών προβλημάτων των δημοτών. Τους καλούν να ψηφίσουν τον «δικό τους» δήμαρχο, μόνο για να διαπιστώσουν αργότερα ότι οι υποσχέσεις έμειναν ανεκπλήρωτες.
Αντίθετα, απευθύνομαι σταθερά στους δημότες: διεκδικήστε το δικαίωμά σας στην επίλυση των προβλημάτων σας. Μην το εκχωρείτε σε υποσχέσεις ατομικών δεσμεύσεων γιατί θα προδοθείτε για άλλη μία φορά.
Χρειαζόμαστε μια διαφορετική συνολική αντίληψη για τα δημοτικά πράγματα και αυτή πρέπει να αποτελέσει την πολιτική βάση μιας «Συμπαράταξης για τη Σωτηρία» του Δήμου. Μιας συμπαράταξης που δεν τη χρειαζόμαστε μόνο ως εκλογική προοπτική για το 2028, αλλά κυρίως από σήμερα για τη διάσωση αυτής της δημοτικής θητείας. Και σε αυτή την προσπάθεια της σημερινής αντιπολίτευσης δεν περισσεύει κανείς. Όλοι μπορούν να συνεισφέρουν. Γιατί αυτή η σημερινή συμπαράταξη για την αντιμετώπιση των προβλημάτων θα δείξει αν είναι εφικτή και ικανή να υλοποιήσει ένα κοινό πρόγραμμα για το αύριο του Δήμου.
— Η αντιπολίτευση αποτελεί πλειοψηφία στο ΔΣ αλλά δεν έχει λειτουργήσει ενωμένα. Γιατί να πετύχει τώρα αυτό που απέτυχε τα τελευταία χρόνια;
Γιατί η ανάγκη έχει γίνει επείγουσα. Βρισκόμαστε σε σημείο όπου, αν δεν υπάρξει συντονισμένη δράση, ο Δήμος θα βρεθεί σε μη αναστρέψιμες συνθήκες σε κρίσιμα ζητήματα. Αλλά να είμαι ειλικρινής για την αιτία της μέχρι σήμερα αποτυχίας: ορισμένοι συνάδελφοι βλέπουν τη συνεργασία μόνο ως εφαλτήριο για την προσωπική τους ανάδειξη στη θέση του δημάρχου. Αυτό δηλητηριάζει κάθε προσπάθεια.
Για να πετύχει η Συμπαράταξη, πρέπει να αποδεχτεί κανείς ότι δεν υπάρχουν υποψήφιοι δήμαρχοι. Υπάρχουν μόνο ισότιμοι συνεργάτες που υπηρετούν τον Δήμο. Φυσικά πάντα υπάρχει και κάποιος «σκληροκέφαλος» που θα πει ότι προχωρά μόνος του ως υποψήφιος δήμαρχος με προίκα το μεγάλο σόι του. Δεν με απασχολεί ο ένας αυτός, αλλά η συμπαράταξη της ευρύτερης ομάδας.
Η διαρκής αναμόχλευση του παρελθόντος αγνοεί ότι οι τότε επιλογές καθορίζονταν από διαφορετικούς συσχετισμούς και αντιλήψεις της «ενός ανδρός αρχής». Η μεγαλύτερη επιβεβαίωση της κατάρρευσης αυτής της λογικής είναι η αήθης πολιτικά επιλογή της σημερινής δημάρχου, η οποία την επομένη των εκλογών, καταπατώντας όλες τις διαφανείς προγραμματικές συμφωνίες των τριών παρατάξεων που συνέπραξαν, κατέληξε λίγους μήνες μετά να χάσει στο Δημοτικό Συμβούλιο την πρωτοφανή πλειοψηφία που διέθετε και σήμερα να βασίζεται στους οκτώ αντιδημάρχους που πληρώνει με την υπογραφή της κάθε μήνα.
— Ποια είναι τα πιο επείγοντα προβλήματα στον Δήμο και τι θα κάνατε αλλιώς αμέσως;
Πρώτον, η διοικητική αναποτελεσματικότητα και οι μεγάλες καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων. Δεύτερον, τα μεγάλα αναπτυξιακά ζητήματα — υποδομές, περιβάλλον, πολεοδομία — παραμένουν σε αδιέξοδο γιατί η διοίκηση δεν έχει ούτε τη γνώση ούτε τη βούληση να τα αντιμετωπίσει δομικά. Τρίτον, η καθημερινότητα: καθαριότητα, πεζοδρόμια, φωτισμός. Βασικά πράγματα που παραμένουν ανεπαρκή.
Εμείς ήδη λειτουργούμε με σαφείς προτεραιότητες, κατανομή ευθυνών και διαφάνεια απέναντι στους πολίτες. Πιέζουμε ως αντιπολίτευση για τα αυτονόητα. Να εφαρμόζονται οι αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, να μην υπάρχουν ψεύδη της διοίκησης προς τους πολίτες, να σέβεται η διοίκηση τους υπαλλήλους και τους δημότες. Με τη συμπαράταξη που προτείνω, όλα αυτά θα τα επιβάλλουμε στο υπόλοιπο της θητείας Τσεβά, για να σώσουμε ό,τι σώζεται.
— Εννοείτε συμπαράταξη με ολόκληρη την αντιπολίτευση; Υπάρχουν άτομα τα οποία θα αφήνατε απ’ έξω;
Εννοώ συμπαράταξη με εκείνους που μπορούν να καταλάβουν την αξία της συνεργασίας προς όφελος του Δήμου. Έχω πολιτικές αντιπαραθέσεις, πολλές φορές έντονες, που όπου χρειάστηκε έφτασαν μέχρι τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους και τα δικαστήρια.
Στη λογική της προγραμματικής Συμπαράταξης κανένας δεν περισσεύει. Ο καθένας έχει τον ρόλο του, τις γνώσεις του, την εμπειρία του και την επιστημονική του κατάρτιση. Και άλλωστε ούτε εγώ ούτε κάποιος άλλος θα είμαστε οι de facto επικεφαλής της Συμπαράταξης. Τον επικεφαλής θα τον αναδείξουν οι πολίτες. Αυτοί θα επιλέξουν το πρόσωπο που θα ηγηθεί, με βάση την εμπιστοσύνη τους και την ευρεία αποδοχή στην κοινωνία.
Έχω εξηγήσει πολλές φορές πώς μπορεί να λειτουργήσει μια Κοινή Ομάδα Διοίκησης. Το κρίσιμο δεν είναι ποιος θα είναι επικεφαλής, αλλά ότι θα λειτουργεί ως πρώτος μεταξύ ίσων με τη στήριξη της πλειοψηφίας των δημοτικών συμβούλων. Είμαι αισιόδοξος ότι αυτή η αντίληψη κερδίζει συνεχώς έδαφος τόσο στην αυτοδιοίκηση όσο και στην κοινωνία.
Εφημερίδα POLIS
