Όσο πλησιάζουμε προς την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, τόσο περισσότερο έχω την αίσθηση ότι πολλοί κοιτάζουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Και το δάσος σήμερα βρίσκεται στην Ανατολική Αττική.
Πριν από λίγες μόλις εβδομάδες, η δημοσιευμένη μέτρηση της Interview για τη Βεργίνα κατέγραφε μια εικόνα σχεδόν γνώριμη. Η Νέα Δημοκρατία βρισκόταν κοντά στο 36%, η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα έκανε την πρώτη της δυναμική εμφάνιση με ποσοστό άνω του 14%, ενώ το ΠΑΣΟΚ ακολουθούσε αρκετά πιο πίσω. Τότε η κουβέντα ήταν απλή.
Ποιος θα βγει πρώτος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Ποιος δεύτερος. Ποιος τρίτος. Και ποιος θα προλάβει την τέταρτη έδρα για το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Οι πληροφορίες που κυκλοφόρησαν στους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους μετά τη μέτρηση εμφάνιζαν τρία πρόσωπα να ξεχωρίζουν σταθερά από το υπόλοιπο γαλάζιο ψηφοδέλτιο. Τον Μάκη Βορίδη, τη Σοφία Ζαχαράκη, τον Βασίλη Οικονόμου.
Σε όλες σχεδόν τις συζητήσεις, σε όλες τις διαρροές και σε όλες τις πολιτικές αναγνώσεις της περιφέρειας, τα τρία αυτά ονόματα εμφανίζονταν ως οι ισχυρότεροι πόλοι της Νέας Δημοκρατίας στην Ανατολική Αττική, με τον Στέλιο Πέτσα και τον Μάριο Θεμιστοκλέους να ακολουθούν και να διεκδικούν με αξιώσεις τη δική τους θέση στο εκλογικό παιχνίδι.
Μέχρι εδώ όμως μιλάμε για τη μάχη του σταυρού. Και εδώ βρίσκεται το λάθος που κάνουν πολλοί. Γιατί όσο οι υποψήφιοι μετρούν σταυρούς, η κοινωνία μετρά κάτι άλλο. Μετρά την ακρίβεια. Μετρά τα Τέμπη. Μετρά την καθημερινότητα. Μετρά τη φθορά της εξουσίας. Και τα τελευταία πανελλαδικά γκάλοπ αρχίζουν να αποτυπώνουν ακριβώς αυτή τη μεταβολή.
Η Νέα Δημοκρατία εμφανίζεται αισθητά χαμηλότερα από τα ποσοστά που κατέγραφε πριν από μερικούς μήνες. Η ΕΛΑΣ συνεχίζει να ανεβαίνει. Η Μαρία Καρυστιανού εξελίσσεται σε ξεχωριστό πολιτικό μέγεθος με αξιοσημείωτη απήχηση. Το ΠΑΣΟΚ πιέζεται. Και το πολιτικό σύστημα γίνεται ξανά πολυκεντρικό. Αν λοιπόν αυτές οι τάσεις μεταφερθούν και στην Ανατολική Αττική, τότε η εικόνα που είδαμε πριν από δύο μήνες δεν μπορεί να παραμείνει ίδια.
Μια λογική αναγωγή των σημερινών δεδομένων θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια περιφέρεια όπου:
- Η Νέα Δημοκρατία κινείται μεταξύ 29% και 31%.
- Η ΕΛΑΣ προσεγγίζει ή και ξεπερνά το 18%.
- Η Καρυστιανού κινείται σε διψήφια επίπεδα.
- Το ΠΑΣΟΚ περιορίζεται σε μονοψήφια ποσοστά.
- Το ΚΚΕ και η Ελληνική Λύση διατηρούν σημαντική παρουσία.
Και τότε αλλάζει όλη η εξίσωση. Δεν συζητάμε αν η Νέα Δημοκρατία θα είναι πρώτη. Πιθανότατα θα είναι. Δεν συζητάμε αν ο Βορίδης, η Ζαχαράκη ή ο Οικονόμου θα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της σταυροδοσίας. Πιθανότατα θα βρίσκονται. Η πραγματική συζήτηση είναι άλλη. Υπάρχει τέταρτη γαλάζια έδρα για την Νέα Δημοκρατία; Γιατί σε ένα τέτοιο σενάριο η πιθανότερη κατανομή παύει να είναι οι τέσσερις έδρες της Νέας Δημοκρατίας που πολλοί θεωρούσαν μέχρι πρόσφατα σχεδόν αυτονόητες. Αντίθετα, αρχίζει να εμφανίζεται ένα διαφορετικό ενδεχόμενο:
Τρεις έδρες για τη Νέα Δημοκρατία. Δύο έδρες για την ΕΛΑΣ. Μία έδρα για το ΠΑΣΟΚ. Μία έδρα για τον χώρο της Καρυστιανού. Και μία ακόμη που μπορεί να κριθεί από υπόλοιπα, ανακατανομές και τις γνωστές εκλογικές καραμπόλες που μόνο η Ανατολική Αττική ξέρει να παράγει.
Και αν με ρωτούσε κάποιος σήμερα ποιο είναι το σημαντικότερο πολιτικό συμπέρασμα, δεν θα του απαντούσα ότι η Νέα Δημοκρατία χάνει την πρωτιά. Θα του απαντούσα κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον. Ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, η Ανατολική Αττική δεν αναζητά τον νικητή της εκλογικής βραδιάς. Αναζητά τη νέα της ισορροπία.
Και όταν μια μεγάλη εκλογική περιφέρεια αρχίζει να αναζητά νέα ισορροπία, συνήθως η κάλπη επιφυλάσσει εκπλήξεις για όλους.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
