🐚 «Αναδύθηκε»… ξανά ένα μουσείο που ήδη υπήρχε!
Η ιστορία της Έκθεσης Θαλάσσιου Κόσμου στη Ραφήνα και γιατί η αλήθεια αξίζει να λέγεται ολόκληρη
Μια πρόσφατη δημοσίευση στην εφημερίδα Καθημερινή επανέφερε στο προσκήνιο την Έκθεση Θαλάσσιου Κόσμου στη Ραφήνα. Ένα έργο με επιστημονική, αισθητική και περιβαλλοντική αξία, που φιλοξενείται στο πρώην κτίριο του ΟΤΕ, και όπως εύστοχα ανέφερε ο αρθρογράφος, αποτελεί «ένα νέο μουσείο… που αναδύεται στη Ραφήνα από τον βυθό του Ν. Ευβοϊκού».
Το πρόβλημα δεν είναι η αναφορά στο μουσείο. Το αντίθετο: κάθε τέτοια προβολή είναι πολύτιμη για τον πολιτισμό. Το ζήτημα είναι η απουσία κάθε αναφοράς σε όσους το δημιούργησαν.
Η Έκθεση εγκαινιάστηκε επισήμως το Σεπτέμβριο του 2021 από τον τότε Δήμαρχο Ραφήνας-Πικερμίου Ευάγγελο Μπουρνού και τον πρόεδρο του ΔΟΠΑΠ Σπύρο Λουκάτο. Χρειάστηκαν σχεδόν 3 χρόνια προετοιμασίας, μια επιστημονική ομάδα 40 ατόμων, εκατοντάδες ώρες εθελοντικής δουλειάς και πολύτιμες δωρεές από τον Κώστα Αποστόλου, τον Κώστα Θωκταρίδη και τον Χρόνη Παναγόπουλο. Το έργο επιμελήθηκε επιστημονικά ο καθηγητής Γιώργος Θεοδώρου με τη σύζυγό του και ομάδα πανεπιστημιακών, παλαιοντολόγων, γεωλόγων, αρχαιολόγων και ειδικών στο θαλάσσιο περιβάλλον.
Όλα αυτά καταγράφηκαν σε επίσημο δελτίο τύπου της διοίκησης το 2021 και τεκμηριώνονται με ομιλίες, δηλώσεις και φωτογραφικό υλικό των εγκαινίων.
Εγκαίνια της Έκθεσης Θαλάσσιου Κόσμου. Ταξίδι στις θάλασσες του χθες και του σήμερα
Το 2025, το μουσείο ήρθε ξανά στην επικαιρότητα, αυτή τη φορά με αφορμή το δημοσίευμα να κάνει ιδιαίτερη αναφορά στη δήμαρχο Δήμητρα Τσεβά – Μήλα και στον αντιδήμαρχο Πολιτισμού Θωμά Μαυρογόνατο για τη συμβολή τους στη διατήρηση και ανάδειξή του.
Η σιωπηλή διαγραφή της ιστορίας δεν έμεινε ασχολίαστη. Ο πρώην αντιδήμαρχος Επικοινωνίας Χρήστος Τσεμπέρης έγραψε σε ανάρτησή του:
Περί “ανάδυσης” μουσείων και “επιμελητών” τινών που τα ανακάλυψαν εσχάτως και νοιώθουν υπερήφανοι…5 Σεπτεμβρίου 2021. Φιλικά και με τον προσηκοντα σεβασμό που οφείλει το σήμερα σε κόπο και έργο προγενεστερων …
Ένας ευγενικός αλλά σαφής υπαινιγμός για το πόσο εύκολο είναι να ξεχνάμε – και πόσο σημαντικό είναι να αποδίδουμε τα έργα σε αυτούς που τα ξεκίνησαν.
Η Ραφήνα δεν χρειάζεται “πολιτισμό χωρίς μνήμη”. Χρειάζεται πολιτισμό με συνέχεια. Όχι απλώς λειτουργία μουσείων, αλλά σεβασμό σε όσους τα έκαναν πραγματικότητα.
