Μετά την πρώτη μου εμφάνιση, άρχισαν οι ερωτήσεις. Ποια είμαι; Γιατί υπογράφω έτσι; Τι θέλω να πω;
Η απάντηση είναι απλή και δεν κρύβεται.
Είμαι μια γυναίκα που επέλεξε συνειδητά αυτό το όνομα, γιατί το όνομα δεν είναι απλώς μια υπογραφή. Είναι στάση.
Δεν γράφω ουδέτερα.
Δεν στέκομαι απέναντι στα πράγματα χωρίς άποψη.
Έχω πολιτική θέση, άποψη και δεν την κρύβω, απλώς δεν την κραυγάζω.
Λένε πως οι δαίμονες βλέπουν περισσότερα. Ίσως γιατί δεν στέκονται μπροστά στο φως, αλλά λίγο πιο πίσω, εκεί που αρχίζουν οι σκιές.
Εκεί στέκομαι κι εγώ.
Και βλέπω.
Βλέπω πότε μια ευθύνη γίνεται αφήγηση.
Πότε μια καθυστέρηση βαφτίζεται διαδικασία.
Πότε μια παράλειψη μετατρέπεται σε εξήγηση.
Δεν χρειάζεται να φωνάξω.
Αρκεί να δείξω.
Δεν με ενδιαφέρουν τα πρόσωπα.
Με ενδιαφέρει το ίχνος που αφήνουν.
Δεν ψάχνω αντιπάλους.
Ψάχνω τι στέκεται και τι δεν στέκεται.
Και όταν κάτι δεν στέκεται, δεν το γκρεμίζω.
Το αφήνω να πέσει μόνο του.
Δεν είμαι εδώ για να σας πείσω.
Είμαι εδώ για να σας χαλάσω τη βεβαιότητα.
Γιατί όσο κι αν προσπαθείτε να μετακινήσετε τις λέξεις, να αλλάξετε τις ερμηνείες, να θολώσετε τα όρια… κάποια πράγματα μένουν.
Και εκεί επιστρέφω πάντα.
Στο απλό.
Στο καθαρό.
Στο ακριβές.
Γιατί αυτό είναι που μένει στο τέλος.
Και εγώ… δεν φεύγω.
