Οι Αθηναίοι έχουν δικαίωμα στην ποιότητα ζωής; Ή μόνο οι τουρίστες;

Τετάρτη το πρωί, κατεβαίνοντας την Καλλιρόης προς το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Κυκλοφοφοριακό κομφούζιο. Όπως χθες, προχθές και τους πολλούς τελευταίους μήνες.

Φθάνεις στο ΕΜΣΤ και διαπιστώνεις, για μία ακόμη φορά, ότι μία σειρά από πούλμαν καταλαμβάνουν, παρκαρισμένα, τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα και απολύτως “νομότυπα”.

Οι υπόλοιποι στριμωχνόμαστε στις άλλες δύο λωρίδες και περιμένουν σχεδόν έναν… αιώνα να περάσουμε τα δύο φανάρια για να φτάσουμε, κάποια στιγμή μέσα στην ημέρα, στη Λεωφόρο Συγγρού.

Για να καταλάβουμε: Αυτή θα είναι η κανονικότητά μας στο ευρύτερο κέντρο της Αθήνας από εδώ και πέρα; Τα θηριώδη πούλμαν θα καταλαμβάνουν το οδόστρωμα έξω από τα πάσης φύσεως τουριστικά μέρη, δεν θα τους μιλάει ο άνθρωπος και οι υπόλοιποι θα προσπαθήσουμε να επιβιώσουμε σ’ αυτό το τουριστικό “παράδεισο;”.

Η ερώτηση δεν είναι ρητορική. Απευθύνεται, δε, και στον Δήμαρχο της Αθήνας ο οποίος επρόκειτο να καθιερώσει ένα διαφορετικό μοντέλο, περισσότερο ανθρώπινο, για την πόλη και τους πολίτες της.

Δεν είμαστε, φυσικά, εχθροί του τουρισμού. Και εμείς πηγαίνουμε ταξίδια, μπαίνουμε δηλαδή στα παπούτσια του τουρίστα και αναγνωρίζουμε τις δικές του ανάγκες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι μόνιμοι κάτοικοι (και ιδιαίτερα όσοι διαμένουν μόνιμα στο κέντρο) πρέπει να καταδικαστούν σ’ αυτή τη μόνιμη δυστοπία στην οποία οι τουριστικές ανάγκες αποτελούν τη μέγιστη ή και μοναδική προτεραιότητα.

Η ισορροπία, αυτή τη στιγμή στην Αθήνα, αποτελεί άγνωστη λέξη. Μη επιθυμητή κατάσταση, απ’ ότι φαίνεται. Και όσο προχωράει το καλοκαίρι και οι επισκέπτες, πολύ φυσιολογικά, αυξάνονται (μαζί με τη θερμοκρασία), τα πράγματα θα γίνονται σαφώς χειρότερα. Το έχουμε παρατηρήσει και τα προηγούμενα χρόνια.

Δεν υπάρχουν μέριμνες για την “ξεκούραση” της πόλης και τα θέλω των κατοίκων της. Η Αθήνα μοιάζει τα τελευταία χρόνια πάρα πολύ “κουρασμένη”, σαν να τρέχει πίσω από τους εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες της και τα δικά τους θέλω. Οι υποδομές της δοκιμάζονται, οι συγκοινωνίες περισσότερο από όλες, μαζί με την υπομονή μας.

Δεν μοιάζει βιώσιμο αυτό το παρόν. Και σίγουρα δεν αξίζει σε μία από τις πιο ιστορικές πόλεις του κόσμου η οποία όμως πρέπει να έχει και μέλλον εκτός από παρελθόν.

Το να ασκείται μία στοιχειώδη αστυνόμευση στα πούλμαν που καταλαμβάνουν λωρίδες οδοστρώματος μέρα μεσημέρι είναι ίσως μία καλή, εφικτή αρχή. Δεν ζητάμε θαύματα ούτε κάτι εξαιρετικά σύνθετο. Να εφαρμοστεί ο ΚΟΚ ζητάμε, να πάρουμε μία ανάσα, όχι μόνο στην Καλλιρόης αλλά και σε άλλα σημεία.

Αναζητείται όμως, όπως πάντα σ’ του είδους τα ζητήματα, η πολιτική βούληση. Όχι βέβαια μόνο του Δημάρχου αλλά και της κυβέρνησης.

Θέλετε, κυρίες και κύριοι, να βοηθήσετε τους Αθηναίους να ζήσουν στοιχειωδώς καλύτερα;