Όταν ένας αντιδήμαρχος αφήνει για λίγο τα υπηρεσιακά σημειώματα, τα τεχνικά προγράμματα και τις αυτοψίες και κάθεται απέναντι από έναν Chaser στο «The Chase» του Mega, κάτι αλλάζει στην εικόνα που έχουμε για την αυτοδιοίκηση. Ο Μπάμπης Ζαφειρόπουλος πήγε, κάθισε στην καρέκλα του παίκτη και έκανε αυτό που πολλοί λέμε από τον καναπέ αλλά λίγοι τολμούν: εκτέθηκε.
Το «The Chase» δεν είναι απλώς ένα τηλεπαιχνίδι γνώσεων. Είναι ένα δημόσιο τεστ ψυχραιμίας. Εκεί δεν μετράνε οι δημόσιες σχέσεις, ούτε τα μικρόφωνα των δημοτικών συμβουλίων. Μετράει η ταχύτητα σκέψης, η καθαρή απάντηση και κυρίως το στομάχι. Γιατί όταν απέναντί σου έχεις έναν Chaser που σε κοιτάει με βλέμμα «ξέρω ήδη την απάντηση», το «πού πας, ρε καραμήτρο;» περνάει φευγαλέα από το μυαλό κάθε διαγωνιζόμενου.
Και όμως, εκεί ακριβώς είναι το ωραίο.
Στο παιχνίδι πηγαίνουν άνθρωποι από κάθε χώρο, εκπαιδευτικοί, φοιτητές, ιδιωτικοί υπάλληλοι, επιστήμονες, συνταξιούχοι, άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Δεν πηγαίνουν για να αποδείξουν ότι είναι παντογνώστες. Πηγαίνουν για να δοκιμαστούν. Να δουν μέχρι πού φτάνουν οι γνώσεις και τα αντανακλαστικά τους. Να ζήσουν την εμπειρία. Και, ναι, να κερδίσουν χρήματα, γιατί στο τέλος της ημέρας υπάρχει και έπαθλο. Όμως το μεγαλύτερο «κέρδος» είναι η στιγμή που λες: «Το τόλμησα».
Η συμμετοχή ενός αυτοδιοικητικού προσώπου έχει μια επιπλέον διάσταση. Δείχνει ότι πίσω από τον θεσμικό ρόλο υπάρχει άνθρωπος. Ότι μπορεί να γελάσει με μια ερώτηση που δεν του βγήκε, να χαρεί με μια σωστή απάντηση, να ιδρώσει μπροστά στο χρονόμετρο. Και μόνο το ότι πήγε, μπήκε στη διαδικασία και στάθηκε μπροστά στις κάμερες, κάτι λέει. Λέει αυτοπεποίθηση. Λέει διάθεση να βγει από τη «ζώνη ασφάλειας». Λέει ότι δεν φοβάται την κριτική.
Γιατί εύκολο είναι να σχολιάζεις από τον καναπέ. Δύσκολο είναι να πατήσεις το κουμπί.
Σε μια εποχή που συχνά οι δημόσιες παρουσίες μετριούνται με όρους επικοινωνιακής ασφάλειας, το να πας σε ένα τηλεπαιχνίδι γνώσεων έχει κάτι από παλιά, αυθεντική τόλμη. Δεν πας για να πεις λόγο. Πας για να απαντήσεις σε ερωτήσεις. Και αν κάτι δεν ξέρεις; Το λες και προχωράς.
Τελικά, το «πού πας, ρε καραμήτρο;» δεν είναι ειρωνεία. Είναι το εσωτερικό πείραγμα που όλοι κάνουμε στον εαυτό μας πριν δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο. Και αν το απαντήσεις με πράξη, τότε μάλλον πας εκεί που πρέπει.
Και αυτό, κακά τα ψέματα, κερδίζει πόντους… και εκτός παιχνιδιού…
