Ο Κλάρκ Κεντ, ο γνωστός δημοσιογράφος της Daily Planet, είχε μια μικρή λεπτομέρεια που τον ξεχώριζε από τους σύγχρονους «ήρωες» μας, δεν έγραφε ποτέ για τον Σούπερμαν. Ναι, μπορεί να πέταγε πάνω από τη Μετρόπολις, να έσωζε ανθρώπους, να σταματούσε τρένα, αλλά μετά γύρναγε ήσυχα στο γραφείο του, έβγαζε τα γυαλιά και δεν έγραφε ούτε γραμμή για τον εαυτό του.
Κάτι που προφανώς θα του στοίχιζε σήμερα. Γιατί αν ήθελε να σταδιοδρομήσει στη σημερινή τοπική επικοινωνιακή αγορά, θα έπρεπε να κάνει τουλάχιστον πέντε post, τρία άρθρα και ένα podcast για κάθε του σωτήρια πράξη.
Βλέπεις, ζούμε στην εποχή του Μανωλάκη. Του σύγχρονου ήρωα, που όχι απλώς συμμετέχει, αλλά και το τεκμηριώνει — γραπτώς. Μας ενημερώνει, μας διαφωτίζει και μας εξιστορεί, με λογοτεχνικό οίστρο, τα όσα έκανε, τα όσα σκέφτηκε να κάνει, ακόμα και τα όσα τελικά δεν πρόλαβε να κάνει επειδή έγραφε άρθρο για τα προηγούμενα.
Και όλα αυτά, φυσικά, γραμμένα στο τρίτο πρόσωπο, με τη χάρη ενός παρατηρητή… που τυχαίνει να είναι ο ίδιος. Όχι, δεν είναι ψώνιο. Είναι “επικοινωνία”.
Η αυταρέσκεια πια δεν είναι αμαρτία. Είναι στρατηγική. Γιατί πού να περιμένεις τώρα να γράψει κάποιος άλλος για σένα; Κάτσε να το κάνεις εσύ, που ξέρεις και καλύτερα τον εαυτό σου. Πού ήσουν, τι είπες, πόσο συγκλονίστηκες, πώς “έδωσες το παρών”, και με πόση “ανιδιοτέλεια” αφιερώθηκες στο κοινό καλό (που φυσικά σε φωτογραφίζει τέλεια).
Δεν έχει σημασία αν έσωσες ή όχι τον κόσμο. Σημασία έχει να φαίνεται ότι τον έσωσες — ιδανικά με λίγο backlight και ωραίο caption.
Αλλά να πούμε και την αλήθεια, όλοι έχουμε έναν Μανωλάκη στη ζωή μας. Αυτόν που γράφει διαρκώς για τον εαυτό του, που αυτοσυνεντευξιάζεται, που κάνει “απολογισμούς” για να τον αποθεώσει το κοινό του. Και κάπου ανάμεσα στα likes και τις αναδημοσιεύσεις, ξεχνάει ότι η πράξη έχει αξία όταν δεν χρειάζεται επιβεβαίωση.
Ο Κλάρκ Κεντ δεν είχε Instagram. Ο Μανωλάκης, όμως, έχει και πένα και φώτα και μανία καταδίωξης με την εικόνα του. Αλλά εντάξει. Αν μη τι άλλο, γράφει καλά.
