Σε μια εποχή που η ουσία απαιτεί σεμνότητα και πράξεις, κάποιοι επιμένουν να χειροκροτούν μόνοι τους τον εαυτό τους.
Είναι ωραίο να μιλάς για τον εαυτό σου. Να αναδεικνύεις έργο, επιτυχίες, προσπάθεια. Όμως, όταν η αυτοπροβολή ξεπερνά το μέτρο και αγγίζει τα όρια της αυτοδοξασίας, το κοινό αίσθημα αρχίζει να ενοχλείται.
Γιατί η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από προσωπικά φεστιβάλ ματαιοδοξίας, αλλά από ανθρώπους που μιλούν λιγότερο και πράττουν περισσότερο. Άλλωστε, και οι τοίχοι έχουν αυτιά. Και οι πολίτες έχουν κρίση.
Καλό είναι, λοιπόν, κάποιοι να «μαζευτούν» εγκαίρως. Γιατί όταν το χειροκρότημα δίνει τη θέση του στις… ντομάτες, κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν είχε προειδοποιηθεί.
