Κάποτε, στην πολιτεία των Σκιών, υπήρχαν δύο είδη ανθρώπων: οι φίλοι της ανάγκης και οι εχθροί της αλήθειας. Οι πρώτοι γελούσαν στο φως, αγκαλιάζονταν μπροστά σε κοινό, μα πίσω απ’ τις κουρτίνες μοίραζαν ρόλους, μοίραζαν μαχαίρια. Οι δεύτεροι, στέκονταν απέναντι, δίχως προσχήματα — τουλάχιστον ήξερες με ποιους έχεις να κάνεις.
Μα ήρθε η ώρα του κέρδους. Όχι μόνο το χρήμα. Το αξίωμα, η θέση, η ψήφος, το κουμπί της εξουσίας. Και τότε οι φίλοι έγιναν λύκοι. Οι δήθεν έγιναν κύριοι. Πούλησαν φιλίες, σιωπές, ακόμη και τ’ αδέρφια τους, γιατί μπροστά στο συμφέρον δεν υπάρχει αίμα — μόνο αριθμοί και οφίτσια. Και οι εχθροί; Μερικοί από αυτούς φόρεσαν το προσωπείο της λογικής, έγιναν «σύμμαχοι», με τη μισή αλήθεια για σημαία και την υποκρισία για στρατηγική.
Άλλοι πάλι, που φώναζαν πως θα γκρεμίσουν το σύστημα, τελικά έμαθαν απ’ έξω τους διαδρόμους του. Έγιναν γρανάζια που νομίζουν ότι είναι βίδες ανατροπής. Δεν ξέρουν πού τους πάνε τα τέσσερα, μα μιλούν για πορείες και κατευθύνσεις. Δεν φοράνε παντελόνια, μα έχουν άποψη για την τιμή.
Έτσι κυλάει η πολιτεία των Σκιών. Εκεί που η φιλία είναι εμπόρευμα, η εχθρότητα εργαλείο και η αξιοπρέπεια είδος προς εξαφάνιση.
Μα ακόμα και στις σκιές, κάποιος μπορεί να δει ποιος έχει πρόσωπο και ποιος φοράει μάσκα.
