H Δεξιά επιχειρεί και πάλι να κυριαρχήσει επικοινωνιακά πηγαίνοντας τη συζήτηση εκεί που την βολεύει. Η απάντηση της άλλης πλευράς αναμένεται. Αν δεν δοθεί, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο με το 2023.
Είναι φοβερό, είναι σχεδόν απίστευτο αλλά και πάλι, για μία ακόμη φορά, η συζήτηση για το 2015 (που παραδοσιακά αρέσει πολύ στη Νέα Δημοκρατία) διεξάγεται με τους όρους της Νέας Δημοκρατίας, με ότι ακριβώς βολεύει το δικό της πολιτικό αφήγημα.
Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός πως 11 χρόνια μετά η παρούσα κυβέρνηση αντιπολιτεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα γιατί αυτό κρίνει ότι είναι το δυνατό της σημείο στην αντιπαράθεση. Δεν τους αδικεί κανείς. Τι να προβάλλουν άλλωστε; Το ότι το πραγματικό εισόδημα των Ελλήνων κατρακυλά στα τάρταρα, μικρότερο πια ακόμη και από των Βουλγάρων, ή ότι το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας αυξήθηκε κατά 14,3%;
2015, λοιπόν, και ξερό ψωμί. Αυτό θα πει agenda setting! Mε αφορμή ένα δημοσιογραφικό ντοκιμαντέρ για τα γεγονότα, το οποίο μάλιστα μεταδίδεται σε συνέχειες στο διάστημα κατά το οποίο ο Αλέξης Τσίπρας θα ανακοινώσει το νέο πολιτικό φορέα του, η κουβέντα περιστρέφεται πάλι γύρω από τους “ερασιτεχνισμούς” του ΣΥΡΙΖΑ, τους “τεράστιους κινδύνους” που αντιμετώπισε η χώρα (την έπαιξαν στα ζάρια οι άτιμοι) το πολύ μεγάλο κόστος του 3ου μνημονίου που ήταν μάλιστα αχρείαστο κτλ κτλ. Χιλιοειπωμένα. Και μέχρι πρότινος, σπανίως επαρκώς απαντημένα. Ούτε καν τώρα!
Θα έλεγε κανείς ότι η συζήτηση για το παρελθόν δεν βολεύει τον Τσίπρα. Σε μία πρώτη ανάγνωση όσοι το υποστηρίζουν αυτό έχουν δίκιο. Αν σκάψουμε όμως πιο βαθιά, ίσως αλλάξουμε άποψη.
Γιατί άραγε πρέπει να φοβάται ο Τσίπρας και η Αριστερά τη συζήτηση για το 2015;
- Μήπως γιατί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε μία χώρα εκτός αγορών και την παρέδωσε εντός;
- Μήπως γιατί επί της θητείας της το χρέος ρυθμίστηκε και η χώρα πήρε μία βαθιά ανάσα για τις σχετικές υποχρεώσεις της, ιδιαίτερα για τη δεκαετία που διανύουμε και η οποία σημαδεύτηκε από συνεχείς κρίσεις;
- Μήπως γιατί η ανεργία μειώθηκε κατά 9 μονάδες αν και ο τόπος βρισκόταν σε μνημονιακή συνθήκη στα τρία πρώτα χρόνια;
- Η μήπως γιατί λύθηκε το Μακεδονικό, με τόλμη και παρρησία, και απαλλάχθηκε η ελληνική εξωτερική πολιτική από ένα άγος που κουβαλούσε για 25 χρόνια;
Μόλις τώρα, 11 χρόνια μετά το…τρισκατάρατο 2015 οι τότε πρωταγωνιστές της εποχής απαντούν με αποφασιστικότητα σε όσα τους καταλογίζουν. Και όχι όλοι! Η δε αδυναμία της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπιστούν και να αναδείξουν το έργο της τετραετίας (με τα σοβαρά του λάθη βεβαίως) υπήρξε παροιμιώδης, case study για τις σχολές πολιτικής επικοινωνίας.
Από την πλευρά της η Νέα Δημοκρατία πράττει έξοχα με όρους κομματικού συμφέροντος και πολιτικής επιβίωσης. Και, ως συνήθως, πράττει απολύτως επαγγελματικά και συντονισμένα. Δημοσιεύματα, trolls του διαδικτύου, πολιτικές τοποθετήσεις σε αγαστή συνεργασία και χειρουργικής ακρίβειας timing.
Και να είστε σίγουροι ότι αν οι μετρήσεις δείξουν ότι ο Τσίπρας “τσιμπάει” και άλλο στις δημοσκοπήσεις των επόμενων δύο μηνών, τα χειρουργικής ακρίβειας χτυπήματα θα συνεχιστούν με τρομερή συνέπεια.
Αρα, τα πράγματα είναι απλά. Η προοδευτική (ή δημοκρατική παράταξη, επιλέξτε όποιον όρο θέλετε) ή θα βάλει τώρα την agenda χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος ή δεν θα την βάλει ποτέ και θα σέρνεται πίσω από την Ομάδα Αλήθειας. Το ΠΑΣΟΚ έκανε μία πολύ θετική αρχή. Η τετραήμερη εργασία τέθηκε επί τάπητος. Και οι κυβερνητικοί τοποθετούνται. Φοβικά, εξαπολύοντας σενάρια τρόμου, αλλά τοποθετούνται.
Αυτός είναι ο δρόμος. Να υποχρεωθούν να πάρουν θέση για όλα τα τωρινά επίδικα που είναι πολλά και πολύ μεγάλα. Να ανοίξει η συζήτηση παντού για την ακρίβεια, την κρίση των εισοδημάτων, τη στεγαστική κρίση, το κράτος δικαίου, τη διασπάθιση δημοσίου χρήματος, το ΕΣΥ, τα σχολεία, τα Πανεπιστήμια. Εχουν σχέδιο; Εχουν πρόταση για την κοινωνική πλειοψηφία;
Άλλος τρόπος για την κατάκτηση της πολιτικής ηγεμονίας δεν υπάρχει.
Eιδάλλως, η Δεξιά θα θριαμβεύσει και πάλι λέγοντας (πολιτικές) ιστορίες για αγρίους…
