Ένα ανώμαλο πολιτικό καθεστώς, που ήρθε μετά τον εμφύλιο κατέρρευσε. Με πρωτεργάτη-βιτρίνα τον Κωνσταντίνο Καραμανλή είχαμε την επίλυση του Πολιτειακού και εκδίωξη του βασιλιά και ταυτόχρονη νομιμοποίηση του ΚΚΕ με αποκατάσταση της πολιτικής ομαλότητας. Μία ομαλότητα που μετέτρεψε σε κανονικότητα το 1981 το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Γιατί η πραγματικότητα είναι πως από το 81 και μετά άλλαξαν όλα… Μπορεί το 74 να έγινε η αποκατάσταση της δημοκρατίας, αλλά από το 81 δημιουργήθηκε η μεσοαστική τάξη και βγήκε ο Έλληνας από τον κοινωνικό και οικονομικό αποκλεισμό.
Του Βασίλη Σπαντούρου
Τι είναι τελικά η Μεταπολίτευση; Τι πρεσβεύει και μέχρι πότε φτάνει; Πόσα σημεία αναφοράς έχει και σε πόσα από αυτά μπορείς να της δώσεις συγχωροχάρτι; Την εποχή την αστικής ανοικοδόμησης, την εποχή της δημιουργίας της μεσοαστικής τάξης, την εποχή του ευρώ, την εποχή της είσοδος μας στα μνημόνια, την εποχή της πρώτης φοράς Αριστερά; Πότε σταμάτησε, αν σταμάτησε, πότε δικαιολόγησε την ύπαρξη της και πόσο ακόμα, αν υπάρχει, θα κρατάει;
Σε τι όνειρα και σε προσωπικά βολέματα να αναφερθείς και να μη προδοθείς. Τι να πει ο σημερινός εορτασμός στους νέους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Ζουν στο σπίτι των γονιών τους χωρίς ελπίδα και όνειρα για οικογένεια και μέλλον. Η βεβαιότητα της Μεταπολίτευσης πως οι νεότερες γενιές θα ζουν καλύτερα από τις παλιότερες δεν υπάρχει πια και είναι προφανές αυτό.
Αυτό που την χαρακτήριζε τότε, ήταν η ελπίδα της αλλαγής. Μία αλλαγή που είχε σχέση με τα πάντα. Την ελευθερία της κίνησης, του λόγου, της εργασίας, των πράξεων. Μία αλλαγή που θα έβαζε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τον αυταρχισμό και την αλαζονεία των νικητών του εμφυλίου. Δόθηκε η επιλογή της μόρφωσης, της πολιτικοποίησης που μετατράπηκε σε οράματα και δημιουργικότητα. Και μετά τι;
Μετά κατάφεραν να κυριαρχήσουν τα μελανά της στοιχεία, είτε φυσικά, είτε όχι. Καιροσκοπισμός, κυνισμός και νέα αλαζονεία από αυτούς που προσδοκούσαν και κατάφεραν να ρευστοποιήσουν την ιστορική τους πορεία. Ολικά ξεπουλήματα ψυχών και κινημάτων. Με εξαιρέσεις πάντα αυτών που κατάφεραν να κρατούν τις δικές τους Θερμοπύλες και να αλλάζουν προς το καλύτερο αρκετά υπαρξιακά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας.
Η ελπίδα όμως που ήταν το Α και το Ω της Μεταπολίτευσης δεν υπάρχει πλέον. Έχουν καταρρεύσει ιδεολογίες, κινήματα, κόμματα, υπάρχουν μόνο μηχανισμοί και εξυπηρετήσεις…
Από την αλλαγή και ελευθερία, ζούμε τον νεοφιλελευθερισμό και τον ατομικισμό, από την ελπίδα και όνειρα, περάσαμε στην ξενοφοβία και τον ρατσισμό. Από το όραμα και τη δημιουργία, στην ξεκάθαρη προσπάθεια απόδοσης ευθυνών σε αυτή για ότι τραβάμε σήμερα…
Και κάθομαι και αναρωτιέμαι. Που πήγε όλη αυτή η αγωνία για ζωή, που χάθηκε η ελπίδα για το αύριο, για πια ακριβώς -ολοκληρωμένη- μεταπολίτευση μιλάμε;
