Δεν είναι πια μια «κακή στιγμή». Δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο. Είναι μια επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα που κάθε φορά επιστρέφει πιο βίαιη, πιο απροκάλυπτη, πιο προσβλητική για τους κατοίκους. Οι τελευταίες εικόνες από δρόμους που μετατράπηκαν σε ποτάμια και σπίτια που βρέθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά κάτω από το νερό, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας: η πόλη είναι ανοχύρωτη.
Για ακόμη μια φορά, γίναμε μάρτυρες καταστροφών που δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν. Όχι το 2026. Όχι σε έναν Δήμο που εδώ και χρόνια «επενδύει» –στα χαρτιά τουλάχιστον– σε αντιπλημμυρικά έργα. Κι όμως, με την πρώτη δυνατή βροχή, το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται. Οι δρόμοι πνίγονται, τα φρεάτια αδυνατούν να ανταποκριθούν, οι περιουσίες κινδυνεύουν και οι πολίτες μένουν μόνοι.
Το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα. Είναι η μνήμη. Είναι εκείνα τα «έργα» που παρουσιάστηκαν ως λύσεις, που πληρώθηκαν ακριβά, που διαφημίστηκαν ως παρεμβάσεις ουσίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το υποτιθέμενο αντιπλημμυρικό έργο στην παραλία της Αρτέμιδας. Περίπου 800.000 ευρώ δαπανήθηκαν για ένα έργο που, αντί να θωρακίσει την περιοχή, αποδεικνύεται ανίκανο να αντέξει ούτε την πρώτη σοβαρή βροχόπτωση. Ο δρόμος μετατρέπεται ξανά σε λίμνη, σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. Σαν να μην ξοδεύτηκε ούτε ένα ευρώ.
Και την ίδια στιγμή, πίσω από τις εικόνες των πλημμυρισμένων δρόμων, υπάρχουν άνθρωποι. Κάτοικοι που βλέπουν τα σπίτια τους να γεμίζουν νερά. Οικογένειες που αγωνιούν κάθε φορά που ο καιρός «αγριεύει». Πολίτες που ζητούν βοήθεια και βρίσκουν μπροστά τους σιωπή, αδιαφορία ή –στην καλύτερη περίπτωση– καθυστερημένες αντιδράσεις. Η αίσθηση εγκατάλειψης δεν είναι υπερβολή. Είναι βίωμα.
Κι όμως, το μόνο που παραμένει σταθερό όλα αυτά τα χρόνια είναι οι υποσχέσεις. Υποσχέσεις για μελέτες, για έργα, για «ολιστικές παρεμβάσεις». Υποσχέσεις που επαναλαμβάνονται με κάθε ευκαιρία, αλλά σπάνια μεταφράζονται σε αποτέλεσμα. Γιατί αν υπήρχε αποτέλεσμα, δεν θα ξαναζούσαμε τα ίδια.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή: δεν υπάρχει σχέδιο που να εφαρμόζεται με συνέπεια. Δεν υπάρχει πρόληψη. Δεν υπάρχει λογοδοσία για έργα που κόστισαν και δεν απέδωσαν. Και κυρίως, δεν υπάρχει η αίσθηση ότι κάποιος αναλαμβάνει την ευθύνη.
Η πόλη δεν αντέχει άλλες «πρώτες βροχές» που την βρίσκουν απροετοίμαστη. Δεν αντέχει άλλα χρήματα που χάνονται χωρίς αντίκρισμα. Δεν αντέχει άλλη αδιαφορία.
Γιατί κάθε φορά που το νερό ανεβαίνει, αυτό που πραγματικά ξεχειλίζει δεν είναι μόνο οι δρόμοι. Είναι η αγανάκτηση. Και αυτή, αργά ή γρήγορα, θα ζητήσει απαντήσεις.
Δημήτρης Μποτζιολής – Δημοτικός Σύμβουλος Σπατών Αρτέμιδας «ΑΝΑΣΣΑ»
Εφημερίδα POLIS
