Υπάρχουν ιστορίες που δεν χρειάζονται πολλές λεπτομέρειες για να σε ταράξουν. Ούτε ονόματα, ούτε τόπους, ούτε περιγραφές που να «δείχνουν» ευθέως.
Μια τέτοια ιστορία ακούστηκε τις τελευταίες ημέρες. Μια ιστορία που δεν είναι η πρώτη φορά… ξεκινά με μια πράξη βιασύνης ή αδιαφορίας ίσως και κάτι χειρότερο, και καταλήγει σε μια εικόνα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει σε καμία πόλη που θέλει να λέγεται ανθρώπινη. Ένα ζώο που δεν αντιμετωπίστηκε όπως του άξιζε. Ένα ζώο που, όπως αποδείχθηκε, δεν ήταν «αόρατο». Υπήρχε. Ανήκε. Είχε ταυτότητα. Και υπήρχαν άνθρωποι που είδαν.
Στην πορεία, έγιναν οι απαραίτητες κινήσεις. Διορθώθηκε, όσο μπορεί να διορθωθεί, μια λάθος πράξη. Όμως αυτό δεν είναι το ζητούμενο.
Το ζήτημα δεν είναι αν συνέβη. Το ζήτημα είναι ότι θα μπορούσε να μην έχει συμβεί ποτέ.
Γιατί σε τέτοιες στιγμές δεν αναζητάς ενόχους για να τους δείξεις με το δάχτυλο. Αναζητάς ευθύνη για να μην επαναληφθεί. Αναζητάς εκείνο το στοιχειώδες που ξεχωρίζει τη διαχείριση από την απανθρωπιά.
Και, τελικά, μένει μια απλή απαίτηση: να μην ξαναγραφτεί ποτέ μια τέτοια ιστορία ούτε εδώ, ούτε πουθενά.
