Μετά από έναν μεγάλο κύκλο σιωπής, αποστάσεων και υποχρεώσεων που κράτησαν τον χρόνο πίσω, οι Ιωνίδες επέστρεψαν εκεί που ανήκουν: μαζί. Και αυτή η επιστροφή δεν ήταν απλώς μια συνάντηση, ήταν μια μικρή γιορτή ζωής.
Στο ζεστό και φιλόξενο περιβάλλον του MEAT στο Πικέρμι, στο μαγαζί της Χριστίνας Λαμπίρη και του Θανάση Αδαμόπουλου, τα κορίτσια του Συλλόγου βρήκαν ξανά τον κοινό τους παλμό. Γέλια που περίμεναν καιρό να ακουστούν, αγκαλιές που είχαν μείνει σε εκκρεμότητα και βλέμματα γεμάτα οικειότητα και δύναμη, συνέθεσαν μια βραδιά που θύμισε σε όλους τι σημαίνει πραγματική συντροφικότητα.
Η ατμόσφαιρα γρήγορα μετατράπηκε σε κάτι περισσότερο από μια απλή έξοδο. Ήταν μια έκρηξη κεφιού, δημιουργικής χαράς και αυθεντικής αγάπης. Και κάπου εκεί, η Χριστίνα Λαμπίρη απέδειξε πως το ταλέντο δεν περιορίζεται σε έναν μόνο δρόμο: πήρε το μικρόφωνο και χάρισε μια στιγμή που συζητήθηκε. Μάλιστα, δεν έλειψαν και τα πειράγματα αλλά και οι… «ψίθυροι»… ότι ανάμεσα στους θαμώνες βρισκόταν άνθρωπος του χώρου που της άνοιξε, έστω και αστειευόμενος, μια δεύτερη καλλιτεχνική προοπτική.
Πάνω απ’ όλα όμως, αυτή η βραδιά είχε πρόσωπα. Είχε τις γυναίκες που κρατούν ζωντανό τον Σύλλογο και το πνεύμα του, την Σίσσυ Κατσούδα, την Αντιγόνη Τσελίκη, Δήμητρα Σωτηρίου, Πολυτίμη Μιλυγκού, Τασούλα Κάρλου, Μιμίκα Γεωργακοπούλου, Ροζίνα Μπαρουτέλη, Μαρία Αποστολάκη, Έλσα Ψύχα, Νίκη Ζώτη.
Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό: πως μετά από καιρό, χωρίς υπερβολές και τυμπανοκρουσίες, οι Ιωνίδες έδειξαν ότι η δύναμη μιας παρέας δεν μετριέται στον χρόνο που περνά, αλλά στον τρόπο που ξανασμίγει.
Γιατί τελικά, το «είμαστε εδώ, είμαστε μαζί» δεν είναι απλώς μια φράση. Είναι στάση ζωής.
