Yπάρχει μια συνταγή που αν εφαρμοστεί μπορεί να οδηγήσει σε συμμαχίες που μπορούν να καταγράψουν ακόμα και αναπάντεχα αποτελέσματα και η περίπτωση της Ελλάδας που δεν έχει κουλτούρα συνεργασιών είναι ιδανική για να εφαρμοστεί.
Να τος, πάλι, ο προοδευτικός χώρος, στην Ευρώπη και στη μία δημοκρατία της Μέσης Ανατολής να έχει βάλει στο κρεβάτι του ιατροδικαστή την εκλογική επιτυχία Μάγιαρ για να διαπιστώσει πως μπορεί να την αντιγράψει.
Στη Γαλλία υπό την απειλή Λεπέν, στη Γερμανία κοιτώντας την ΑfD να ανεβαίνει, πάλι, δημοσκοπικά, στην Ισπανία όπου το ακροδεξιό κόμμα Vox και το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα της αντιπολίτευσης κατέληξαν σε προκαταρκτική συμφωνία για να κυβερνήσουν σε συνασπισμό στην Εξτρεμαδούρα, στο Ισραήλ όπου σχεδόν το 60% του πληθυσμού δηλώνει μετριοπαθώς ή σκληρά συντηρητικό και την αντιπολίτευση να προσπαθεί να δημιουργήσει τις συνθήκες μεταξύ Εργατικών και Ενωμένης Αραβικής λίστας για να προχωρήσουν στο μέχρι τώρα ακατόρθωτο: την εκλογική συνεργασία, μπας και η χώρα αλλά και ο πλανήτης ολόκληρος- καταφέρει να ξεφορτωθεί τον Νετανιάχου, μόνο στη Haaretz δημοσιεύθηκαν δέκα σχετικά άρθρα την περασμένη εβδομάδα.
Έχουμε, βέβαια, και την Ελλάδα όπου η κυβέρνηση μπορεί να μην είναι αυταρχική αλλά καθημερινά δημιουργεί τις συνθήκες που μπορούν να μας οδηγήσουν στην επόμενη οικονομική και πολιτική πτώχευση, βαφτίζοντας τα συχνά αχαρακτήριστα καμώματά της «σταθερότητα».
Η αλήθεια είναι ότι οι εκλογικές επιτυχίες συχνά, αναλύονται με όρους της Ιατροδικαστικής, μόνο που είναι απλώς αδύνατον στον οποιονδήποτε, να γνωρίζει πως μπορεί να αναπαράξει μια εκλογική επιτυχία, πολλώ μάλλον δε όταν αυτή καταγράφηκε σε μια διαφορετική κοινωνία, με διαφορετικό πολιτισμικό και ιστορικό υπόβαθρο.
Ακόμα κι αν μεταφυτεύσεις αμπέλια από το Μπορντώ στη Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, ακόμα και στη Γερμανία, δεν θα καταφέρεις να φτιάξεις το ίδιο κρασί. Έτσι λειτουργεί και η πολιτική. Είναι προϊόν του τόπου, του terroir όπως λένε οι ειδικοί στο Κρασί.
Παρ’ όλα αυτά όμως, υπάρχει μια συνταγή που αν εφαρμοστεί μπορεί να οδηγήσει σε συμμαχίες, που μπορούν να καταγράψουν ακόμα και αναπάντεχα αποτελέσματα και η περίπτωση της Ελλάδας που δεν έχει κουλτούρα συνεργασιών θα έλεγα ότι είναι ιδανική για να εφαρμοστεί.
Όχι. Στην πολιτική η κομματική και εκλογική συνεργασία δεν είναι μια ένωση δυνάμεων με στόχο της συγκέντρωση ψήφων, ειδικά όταν έχουν προηγηθεί τα γεγονότα της περασμένης δεκαετίας που μέσα σε όλα είχαν και ως αποτέλεσμα ο ένας να μην εμπιστεύεται τον άλλον, συχνά να μην θέλει να τον δει ούτε ζωγραφιστό.
Όλοι, μάς δηλώνουν δημοσίως τους λόγους που μια συνεργασία των ευρύτερων δυνάμεων του Κέντρου και στ’Αριστερά του είναι αδύνατος. Και όλοι, σχεδόν, οι λόγοι είναι πειστικοί και βάσιμοι, δεν αντιλέγω.
Πώς θα δεχτούν οι ΠΑΣΟΚοι να συνομιλήσουν με τον ΣΥΡΙΖΑ όταν κατά τα δύο πρώτα μνημόνια οι δε μέχρι που έριχναν σύρμα στο τουίτερ που βρίσκονταν οι μεν για να τους πλακώσουν στο ξύλο;
Μόνο λίγοι εξ ημών και αναφέρομαι στους πολίτες, αποδεχόμαστε ότι την ψήφο σου δεν πρέπει να την παίρνεις προσωπικά και να ταυτίζεσαι με αυτή.
Δεν είμαστε αυτό που καταλήγουμε να στηρίζουμε και τελικά να ψηφίζουμε, ειδικά από το 2010 και μετά, μόνο που αυτό δεν είναι ευρέως αποδεκτό για τα ελληνικά εκλογικά συστήματα έχουν δημιουργήσει μια βαθιά κουλτούρα πολιτικού ανταγωνισμού, σε κάθε επίπεδο.
Όμως, αν οι πολίτες έχουμε την άνεση να ταυτιζόμαστε με τις πολιτικές μας επιλογές όσοι πολιτεύονται δεν έχουν κανένα τέτοιο δικαίωμα.
Όταν τα αισθήματα του ΠΑΣΟΚου στο καφενείο στο Ηράκλειο Κρήτης ή στην καφετέρια του Κολωνακίου γίνονται επιχείρημα και τελικά στρατηγική του Νίκου Ανδρουλάκη, έχουμε πρόβλημα.
Όταν ο ΣΥΡΙΖΑΙος ψηφοφόρος δεν μπορεί να ξεπεράσει το τραύμα του δημοψηφίσματος και δεν μπορεί να αποφασίσει αν ό,τι ακολούθησε ήταν ήττα ή συμβιβασμός αυτό δεν μπορεί να βαφτίζεται πολιτικό δίλημμα και να τίθεται σε ψηφοφορία, όπως έκανε η Νέα Αριστερά.
Για να καταφέρει ο προοδευτικός χώρος του Κέντρου και στα αριστερά του να ενωθεί, θα πρέπει να αποδεχτεί ότι πρέπει να επιτρέψουμε ο ένας στον άλλον να διατηρήσει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα του παρελθόντος, αυτά που ζήσαμε όλοι μαζί αλλά τα περιγράφουμε διαφορετικά και με μεγάλη ένταση και να πάει παρακάτω.
Δύσκολο; Πιθανώς. Αν όμως ήταν εύκολο δεν θα συζητούσαμε για πολιτική και ενδεχόμενα ευρύτερων συνεργασιών.
Βλέπετε, η πολιτική είναι για ενήλικες.
news247.gr
