Το Roland Garros διεκδικεί μια θέση στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO: Τι σημαίνει στην πράξη;

Το Roland‑Garros, ο θρυλικός χωμάτινος ναός του γαλλικού τένις, φιλοδοξεί να γίνει το πρώτο μεγάλο αθλητικό γεγονός που θα ενταχθεί στον κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Η Ομοσπονδία Τένις της Γαλλίας (FFT) υποστηρίζει ότι το τουρνουά, που διεξάγεται από το 1928, αντιπροσωπεύει κάτι πολύ περισσότερο από έναν αγώνα: ένα σύνολο γνώσεων, παραδόσεων και συλλογικής μνήμης που αξίζει διεθνή αναγνώριση.Στην πραγματικότητα όμως, η διαδικασία δεν είναι ούτε απλή ούτε γρήγορη. Για να μπορέσει να προχωρήσει ο φάκελος στην UNESCO, πρέπει πρώτα να εγγραφεί το Roland‑Garros στο εθνικό μητρώο άυλης κληρονομιάς της Γαλλίας. Αυτή η πρώτη φάση διαρκεί κατά μέσο όρο έναν χρόνο και, σύμφωνα με το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού, αποτελεί ήδη από μόνη της ένα είδος αναγνώρισης. Μόλις ολοκληρωθεί, η διεθνής υποψηφιότητα μπορεί να εξεταστεί από την UNESCO – διαδικασία που εκτείνεται σε περίπου δέκα χρόνια. Από τα περισσότερα από 550 στοιχεία της γαλλικής λίστας, μόνο 30 έχουν καταφέρει να φτάσουν μέχρι τον τελικό κατάλογο της UNESCO.Η Γαλλική Ομοσπονδία Τένις παραδέχεται την πρόκληση. «Δεν είμαστε ο φυσικός υποψήφιος», λέει ο Κριστόφ Φανιέζ, αναπληρωτής γενικός διευθυντής της FFT. «Παρ’ όλα αυτά, θέλουμε να δείξουμε ότι το Roland‑Garros, με τις αξίες, τη γνώση και την κοινωνική του συμβολή, αποτελεί κάτι που ξεπερνά τον αθλητισμό». Η UNESCO από την πλευρά της ξεκαθαρίζει ότι δεν περιλαμβάνει συνήθως «μοντέρνες» αθλητικές διοργανώσεις, εκτός εάν αυτές διαθέτουν ισχυρό πολιτιστικό και κοινωνικό αποτύπωμα. Στο παρελθόν εντάχθηκαν η παραδοσιακή κορεατική πάλη, η τουρκική τοξοβολία και η ορειβασία – πρακτικές με ιστορικές ρίζες και τοπική συνέχεια, πολύ διαφορετικές από τη γοητεία ενός τουρνουά Grand Slam.Από πλευράς οφέλους, κανείς δεν κρύβει ότι η ένταξη στον κατάλογο της UNESCO θα είναι περισσότερο τιμητική παρά πρακτική. Δεν εξασφαλίζει, για παράδειγμα, το δια βίου καθεστώς Grand Slam, ούτε νέο κύμα εσόδων. Αντιθέτως, θα λειτουργούσε ως διεθνής σφραγίδα πολιτιστικής αξίας, επιτρέποντας θεωρητικά την πρόσβαση σε μικρά κονδύλια για τη «διατήρηση» ή την «προώθηση» μιας πρακτικής με ιστορική σημασία.Το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού διατηρεί επιφυλάξεις, επισημαίνοντας ότι η UNESCO αποφεύγει να εντάσσει δραστηριότητες με ισχυρό εμπορικό χαρακτήρα. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένα στοιχεία του Roland‑Garros θα μπορούσαν, όπως αναφέρουν οι αρχές, να αποτελέσουν βάση για μια πολιτιστική υποψηφιότητα: η τεχνική φροντίδας της κόκκινης αργίλου, οι τελετουργίες του γηπέδου Philippe‑Chatrier, οι παραδόσεις στο καλωσόρισμα των παικτών και η ίδια η κοινότητα των φιλάθλων.Στην καλύτερη περίπτωση, η πλήρης διαδικασία θα χρειαστεί χρόνια. Μέχρι τότε, η FFT θα δουλεύει με υπομονή για να αποδείξει ότι πίσω από τη φήμη, τα μεγάλα έπαθλα και τις εικόνες των πρωταθλητών, το Roland‑Garros παραμένει – όπως θέλει να πιστεύει – ένα ζωντανό κομμάτι της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.



Source link