Για πρώτη φορά μετά τα Μνημόνια, οι πολίτες στέκονται δίπλα σε μια Ευρωπαία αξιωματούχο που ξεμπρόστιασε την κυβέρνηση
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
Στην Ελλάδα έχουμε ζήσει πολλές φορές την «ευρωπαϊκή πίεση». Την εποχή της Τρόικας, οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να βροντοφωνάξουν «έξω οι ξένοι», να διαδηλώσουν κατά των επιτρόπων, να αντισταθούν στις επιταγές των Βρυξελλών. Ήταν η περίοδος που κάθε Ευρωπαίος αξιωματούχος θεωρούνταν σχεδόν εχθρός του λαού.
Κι όμως, εδώ και αρκετό καιρό, για πρώτη ίσως φορά, συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Οι Έλληνες πολίτες χειροκρότησαν σιωπηλά αλλά έντονα τα λόγια της Λάουρα Κοβέσι. Της Ευρωπαίας Γενικής Εισαγγελέως που, από το λιμάνι του Πειραιά, τόλμησε να πει ανοιχτά όσα κανείς στο εσωτερικό δεν τολμά. Ότι το άρθρο 86 του Συντάγματος, ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, αποτελεί φραγμό στη Δικαιοσύνη και ντροπή για τη Δημοκρατία.
Η Κοβέσι δεν μίλησε διπλωματικά. Είπε ξεκάθαρα: «Αλλάξτε το Σύνταγμα και αυτό δεν θα ξανασυμβεί». Ξεμπρόστιασε την κυβέρνηση, αποκάλυψε πως η Δικαιοσύνη παρεμποδίζεται, μίλησε για διαφθορά, για σταύλους του Αυγεία στον ΟΠΕΚΕΠΕ, για παρεμπόδιση στην υπόθεση των Τεμπών, για ευρωπαϊκά κονδύλια που έγιναν βίλες και αυτοκίνητα.
Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η διαφορά με την εποχή των Μνημονίων. Τότε η Ευρώπη φάνταζε ως δυνάστης. Σήμερα, η Ευρώπη –στο πρόσωπο μιας γυναίκας με ιστορία αγώνα κατά της διαφθοράς– φαντάζει ως σύμμαχος. Για πρώτη φορά οι Έλληνες πολίτες ακούνε μια Ευρωπαία αξιωματούχο και σκέφτονται, «Αυτή λέει αυτά που θα έπρεπε να λέμε εμείς».
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρυφτεί. Γιατί τα λόγια της Κοβέσι δεν είναι ξένα. Είναι η φωνή της κοινωνίας που κουράστηκε να βλέπει εγκληματίες να κρύβονται πίσω από άρθρα του Συντάγματος. Είναι η φωνή όσων θρηνούν τα Τέμπη και ακούνε από την ίδια τη Γενική Εισαγγελέα της Ευρώπης ότι η Δικαιοσύνη παρεμποδίστηκε.
Η Λάουρα Κοβέσι δεν έφερε Μνημόνιο, έφερε καθρέφτη. Κι αυτόν τον καθρέφτη τον ύψωσε μπροστά σε μια κυβέρνηση που δεν μπορεί πια να παριστάνει τον ανήξερο. Γιατί τώρα δεν φωνάζει η αντιπολίτευση. Δεν φωνάζουν οι πολίτες στους δρόμους. Φωνάζει η ίδια η Ευρώπη. Και –το πιο σοβαρό– αυτή τη φορά οι Έλληνες είναι με την Ευρώπη.
