Όταν η φωτιά χτύπησε την πόλη, οι χερσαίες δυνάμεις της Πυροσβεστικής ήταν σχεδόν άφαντες. Οι ομάδες εθελοντών που έφτασαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας βρέθηκαν να κινούνται μόνες τους σε ένα πεδίο μάχης που δεν συγχωρούσε λάθη, χωρίς καμία καθοδήγηση.
Παρ’ όλα αυτά, οι Έλληνες πυροσβέστες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή πάλεψαν με αυταπάρνηση, αποφασιστικότητα και θάρρος, σώζοντας ζωές και περιορίζοντας τη φωτιά, παρά τις συγκεχυμένες ή αντικρουόμενες εντολές που λάμβαναν από την ηγεσία. Δεν φταίνε αυτοί. Φταίει η ηγεσία που δεν τους παρέχει τον απαραίτητο εξοπλισμό, που δεν τους εξασφαλίζει οχήματα, που δεν προχωρά στην αγορά αεροσκαφών καναντέρ και άλλων μέσων που θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά.
Ο Δήμαρχος Πατρέων τόνισε ότι όσοι κάτοικοι, παρά τις προειδοποιήσεις του 112, δεν εκκένωσαν εγκαίρως τις περιοχές τους, κατάφεραν να σώσουν σε μεγάλο βαθμό τα σπίτια τους. Παρ’ όλα αυτά, οι ίδιοι οι κάτοικοι επισημαίνουν ότι δεν σώθηκαν περισσότερα σπίτια και ότι οι εντολές που έλαβαν τόσο αυτοί, όσο και οι πυροσβέστες, ήταν συχνά διαφορετικές από αυτές που περίμεναν, προσθέτοντας αβεβαιότητα και στρες στη μάχη τους με τη φωτιά.
Στο ίδιο μέτωπο, οι Μολδαβοί πυροσβέστες δούλεψαν οργανωμένα και πειθαρχημένα. Η συνεισφορά τους υπήρξε καθοριστική για την προστασία της περιοχής.
Παράλληλα, εταιρείες με προσωπικά έξοδα έριξαν μπλάντοζες στη μάχη, ενώ ντόπιοι με αγροτικά και τρακτέρ φορτωμένα έβαλαν τα σώματά τους μπροστά. Νερά και τρόφιμα από ιδιώτες και την Εκκλησία κράτησαν όρθιους όσους βρέθηκαν στη φωτιά, δείχνοντας ότι η κοινωνία μπορεί να στηρίξει και να σώσει όταν συνενώνεται.
Αρκετοί κάτοικοι αναφέρουν πως, βυτία γεμάτα νερό έμεναν ακινητοποιημένα, ενώ οι πυροσβέστες έπρεπε να παίρνουν αποφάσεις χωρίς σαφείς οδηγίες. Σύμφωνα με το Reuters, οι πυρκαγιές γύρω από την Πάτρα κινητοποίησαν 4.999 πυροσβέστες και 33 αεροσκάφη, κατέστρεψαν σπίτια, αγροκτήματα και εργοστάσια, τραυμάτισαν 13 πυροσβέστες και πάνω από 200 πολίτες νοσηλεύτηκαν για εισπνοή καπνού.
Ένας εθελοντής περιέγραψε τη δραματική κατάσταση:
«Ήρθε να νιώσεις σαν… ημέρα του τέλους. Είμαστε από την Αθήνα, με την εθελοντική μας ομάδα ‘Κλεισθένης’. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο. Ο Θεός να μας βοηθήσει…»
Αυτά δεν είναι λόγια λίγων. Είναι η φωνή εκατοντάδων χιλιάδων Πατρινών που ζουν στα προάστια, που τα ΜΜΕ τα αποκαλούσαν μέχρι πριν την κατακραυγή… οικισμούς, βλέπουν τους πυροσβέστες ως ήρωες και ταυτόχρονα αναγνωρίζουν την κρατική ανικανότητα στον συντονισμό και στην παροχή μέσων. Παρ’ όλα αυτά, η αυταπάρνηση των Ελλήνων πυροσβεστών και των εθελοντών απέδειξε ότι ακόμη και η πιο ανεξέλεγκτη φωτιά μπορεί να περιοριστεί όταν η κοινωνία και οι δυνάμεις αλληλεγγύης ενώνονται.
Η φωτιά άφησε πληγές, αλλά άφησε και ένα μήνυμα… όταν η κοινωνία ενώνεται, μπορεί να κάνει αυτό που η κρατική ανικανότητα δεν τολμά καν να ξεκινήσει.
Βασίλης Σπαντούρος
