Ο Δήμος Μαραθώνα ζει μια κρίση καθημερινότητας. Υποδομές σε κατάρρευση, παιδιά μέσα σε επικίνδυνα σχολικά κτίρια, έργα χωρίς έλεγχο, απλήρωτες υποσχέσεις, θεσμική ολιγωρία. Σε αυτό το φόντο, η τοποθέτηση του Άρη Παπουτσή στο πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο δεν ήταν απλώς μια αντιπολιτευτική παρέμβαση. Ήταν κραυγή. Ήταν ξέσπασμα. Ήταν φωνή που κουβαλά θυμό, αγανάκτηση, αξιοπρέπεια — και βαθύ, ανθρώπινο πόνο.
«Ντροπή και για εμάς και για εσάς. Ντροπή να ντρεπόμαστε απέναντι στους δημότες μας». Η φράση του, βγαλμένη σχεδόν με κόπο, κουβαλούσε την αγωνία ενός ανθρώπου που βλέπει τον τόπο του να χάνει έδαφος και υπόληψη. Ο Μαραθώνας, όπως είπε, παρακμάζει. Και η παρακμή αυτή έχει ευθύνες. Συγκεκριμένες. Πολιτικές. Ανθρώπινες. Με ονοματεπώνυμο.
Κατηγόρησε τη Δημοτική Αρχή για την αθλιότητα του οδικού δικτύου, για την απουσία συντονισμού στα έργα αποχέτευσης, για τον Ιούνιο χωρίς ναυαγοσώστες, για την επικοινωνιακή διαχείριση της αποτυχίας. Τόνισε πως η κατάσταση με την αποχέτευση δεν είναι αποτέλεσμα προχειρότητας μόνο, αλλά και πλήρους έλλειψης σχεδιασμού. Τα έργα εκτελούνται χωρίς ενημέρωση, χωρίς χαρτογράφηση των υπόγειων δικτύων, με συνεργεία που καταστρέφουν δρόμους και αφήνουν πίσω τους λάσπες, σκόνη και οργή. Το δίκτυο, κατασκευασμένο σε βάθος δεκαετιών, με διαβρωμένα υλικά και αδιάθετες διατομές, δεν προσαρμόζεται πλέον ούτε καν στις στοιχειώδεις ανάγκες μιας σύγχρονης πόλης.
Ο Παπουτσής αναφέρθηκε και σε συγκεκριμένα παραδείγματα. Στις συνεχείς διακοπές νερού, στην υπόθεση του «ροζ νερού» στο Γραμματικό, στην έλλειψη πιστοποιητικών στατικής επάρκειας στα σχολεία, στην κατάρρευση ψευδοροφής σε τάξη, στην πορεία διαμαρτυρίας μαθητών και εκπαιδευτικών — μια πορεία στην οποία βρέθηκε και ο ίδιος δίπλα τους. Για όλα αυτά, είπε, δεν αρκούν δικαιολογίες. Χρειάζονται απαντήσεις και ευθύνες.
Η αγανάκτηση του κορυφώθηκε όταν αναφέρθηκε στη θεσμική υποβάθμιση του Δημοτικού Συμβουλίου. «Φτάσαμε 19 μήνες μετά τις εκλογές για να κάνετε το αυτονόητο: ζωντανή μετάδοση του Δημοτικού Συμβουλίου. Ντροπή». Δεν παρέλειψε να μιλήσει και για τις μεθοδεύσεις στη διαχείριση της διαβούλευσης για έργα, όπως η περιβόητη βιοκλιματική ανάπλαση της Νέας Μάκρης, που όπως είπε, «πέρασε χωρίς ψήφιση στα Κοινοτικά Συμβούλια, με τίτλους που αλλάχτηκαν τελευταία στιγμή και χωρίς κανέναν σεβασμό στον πολίτη».
Και ύστερα, ήρθε η στιγμή που η ένταση έδωσε τη θέση της στη σιωπή. Όταν ο Δήμαρχος, αντί να απαντήσει επί της ουσίας, επέλεξε να μιλήσει για τον πατέρα του Άρη Παπουτσή. Έναν πατέρα που δεν βρίσκεται πια εν ζωή. Η αναφορά του Δημάρχου δεν ήταν πολιτική. Ήταν άδικη και προσβλητική. Ο Παπουτσής δεν αντέδρασε. Δεν απάντησε. Έσκυψε για λίγο το κεφάλι. Κάποιοι σώπασαν. Κάποιοι δεν πίστευαν στα αυτιά τους.
Ίσως γιατί ήξερε πως όταν η συζήτηση φτάνει στους γονείς μας — ειδικά σε εκείνους που λείπουν — η πολιτική τελειώνει. Και μένει μόνο η απώλεια. Και η αξιοπρέπεια.
Η τοποθέτηση Παπουτσή δεν ήταν ένα ξέσπασμα για να γραφτεί στα πρακτικά. Ήταν ένας καθρέφτης απέναντι σε μια εξουσία που νομίζει πως μπορεί να εξουσιάζει χωρίς να λογοδοτεί. Ήταν υπενθύμιση πως πολιτική σημαίνει πρώτα και πάνω απ’ όλα να σέβεσαι.
Εφημερίδα Polis
