Με έκπληξη αλλά και αγωνία ενημερωθήκαμε, μέσω του δελτίου τύπου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 4ου Δημοτικού Σχολείου Αρτέμιδος, για τον άμεσο κίνδυνο αναστολής λειτουργίας της σχολικής μονάδας εξαιτίας της λήξης του μισθωτηρίου και της διακοπής της χορηγίας που κάλυπτε το ενοίκιο.
Πώς γίνεται να απειλείται ένα δημόσιο σχολείο;
Και αναρωτιόμαστε:
Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο;
Γιατί δεν είχε προβλεφθεί εγκαίρως λύση;
Ποιος έχει την ευθύνη που ένα δημόσιο σχολείο κρεμάστηκε κυριολεκτικά από μια ιδιωτική χορηγία;
Αν δεν υπήρχε η ευγενική προσφορά του κ. Αθανάσιου Μαρτίνου, τα παιδιά μας θα είχαν μείνει στον δρόμο; Και αν αύριο δεν υπάρξει άλλη χορηγία, τι ακριβώς θα συμβεί;
Τι γίνεται από εδώ και πέρα;
Η ανακοίνωση της πρόθεσης του Δήμου Σπάτων-Αρτέμιδος να αναλάβει την πληρωμή του ενοικίου μέσω δημοτικών πόρων είναι, ασφαλώς, θετικό βήμα, αν και έρχεται εκ των υστέρων.
Χαιρετίζουμε επίσης τις εργασίες βελτίωσης του προαύλιου χώρου, αλλά αυτό δεν απαντά στο βασικό ερώτημα:
Υπάρχει σχέδιο για τη μακροπρόθεσμη στέγαση του σχολείου;
Θα χτιστεί νέο κτίριο;
Ή θα συνεχίσουμε να κινούμαστε με μεταβατικές λύσεις και αβέβαιες παρατάσεις;
Το σχολείο είναι δικαίωμα – όχι προνόμιο
Ας το πούμε καθαρά:
Η εκπαίδευση δεν μπορεί να εξαρτάται από την καλή θέληση ενός δωρητή ή την καθυστερημένη αντίδραση της δημοτικής αρχής.
Κανένα παιδί δεν πρέπει να βιώνει την ανασφάλεια της πιθανής έξωσης από το σχολείο του.
Το ζητούμενο είναι ένα:
Σχέδιο – Συνέπεια – Σεβασμός στην εκπαιδευτική κοινότητα.
Ας δώσουμε όλοι, επιτέλους, τις απαντήσεις που αξίζουν οι μαθητές μας.
